Posts Tagged ‘XR 250’

   We had heard many horror stories about Nigeria and we were planning our route carefully, as well as the safety precautions we should take in order to cross the country safely. In the north some extremists, claiming to be Islamists, organize terrorist attacks for the past four years. In the Niger Delta, in the southern part of the country, kidnappings are taking place for some years now.

   The conditions there are hideous, as colossal multinational companies, such as Shell, Mobil, Chevron, Texaco and Agip, benefit massively from the vast oil deposits of Nigeria. In collaboration with the corrupted politicians and extremely rich businessmen of the country, they let villagers to sink in poverty. Shell, usually being the biggest company worldwide, in terms of revenue, gets the largest share of this trade, being the main responsible for the current situation in Nigeria. That’s why we never full our tanks with Shell fuel.

   How would it seem to you knowing that you live in the country holding the tenth biggest oil reservoirs in the world but your house is usually lacking electricity because the public electricity company is unable to produce enough power? Those who have the means use generators to power their houses. These generators consume gas imported from abroad, as Nigeria is deprived of adequate facilities for oil refining. Both the petroleum companies and the corrupted politicians and businessmen of the country count their profits in billions of US dollars, while the majority of the inhabitants around the Niger Delta barely survives in less than one US dollar per day…

Fuel station in the middle of the river!

   The multinational companies and the apposite Nigerian authorities could not care less about the environment as well. Leakages are being spotted in the various pumps and pipelines transporting the oil, making the water around the Niger Delta look nothing like water at all. At the same time, the gas emitted during the drilling process is being burnt. The public electricity company prefers to leave it unexploited, polluting the environment by burning it, rather than using it to produce power.

The peaceful struggles of the indigenous people, set off in the 90’s, in order to change this situation, were repressed by the Nigerian authorities resulting to executions and raw violence. However, violence begets violence… So, the organization known as Movement for the Emancipation of the Niger Delta (MEND) was formed, responding with violent actions. They attack the facilities of the petroleum companies, while they often kidnap white people working there, who they gain more money in one month than locals will see in ten years’ time. You can watch the relative documentary by Small Planet, which is particularly interesting, called: “Delta – Oil’s Dirty Business“.

A car hit the cyclist and ran away. Not only was the bicycle destroyed but also a big part of the goods that were loaded on it.

   So, we decided to plan our route in the south of the country, avoiding by all means the region around the Niger Delta. We would mostly travel on main roads, where the roadblocks set by some guys in order to rob the drivers that pass by, are not so common. They usually put a board with nails in the middle of the road forcing the drivers to pull over. Nevertheless, every Nigerian official authority uses the same method for its own checkpoints as well: the police, the army, the customs service, the immigration service, the narcotic police… Local drivers are so much used to corruption that they hold a bill in their hand and just pass it over to the officer on the roadblock without even stopping the vehicle!

   The first 30 minutes in Nigeria we came across around 15 roadblocks! Our strategy was not to pull over if we were not forced to, unless it was clear that it was an official checkpoint. This way we crossed most of the roadblocks but eventually in one of those they set the board with the nails in the middle of the road, making us to stop. It was then when we realized that we were being chased by some vehicle from a previous roadblock. A furious man without uniform came out of the vehicle, grabbed our passports and shouted us to follow him.

   He took us to the Immigration Service and he couldn’t stop shouting that we were terrorists and that they would check every single item we were carrying in our luggage. Well, that took some time… When they saw the dates I carry from Mauritania, as emergency supplies, not knowing what it was, they made me eat one to prove them that it was something edible! After having checked everything, without having found anything suspicious of course, they calmed down and cut to the chase: “Now you have to pay for our fuel and the time we wasted on you”…

That’s suspicious! It could be explosives! What can I say? In Mauritania they use bags made out of animal skin to pack the dates. I had to eat one to proof that it’s edible!

   The problem was that they had discovered Christina’s hidden stash, where she kept 250 euros. Christina gave them 10 euros but they looked so low at this amount that they gave it back to her… Then they took all of her money, counted them and told her that either she would give them 50 euros or we would spend the night in jail. Christina was afraid that we would be in more trouble in case they would expose the rest of our hidden stash and handed them over a 50-euro bill. However, there were three of them and everybody claimed his own share! Christina then told them that we would rather spend the night in a cell. The merciful thieves thought it over, kept 50 euros for all three of them and finally set us free. They gave us a smiling handshake telling us: “Welcome to Nigeria! Don’t worry, we Nigerians are really nice people.”. Before we left they told us what most Africans say at the end of an argument: “We are together”. What an irony…

I couldn’t take it anymore! I wanted to kill that bloody cop (during the filming of the movie)!

   We were looking forward to arrive to Ibadan, where Bimbo, a young Nigerian girl, would host us in the vast university campus. For us the university campus was the haven that would keep us safe for a few days, away from the paranoia and the dangers of this country. Unfortunately, getting inside the campus proved to be harder than we thought… When the security guards saw our motorcycles, they immediately stopped us, claiming that we might be terrorists.

   The situation was getting worse because of a huge bombing that had taken place in the capital of the country just a few hours ago. The terrorist organization Boko Haram claimed responsibility for the attack. It took place in a bus and taxi station, where 88 people were killed and around 200 were injured! The media had spread out the news that a white lady was responsible for this terrorist attack, the British Samantha Lewthwaite, also known as “White Widow”. So, you can imagine how highly suspicious we seemed as white guys…

That’s how the food in these countries usually looks like: a ball is made out of mashed corn, yam or cassava and is accompanied by a soup of leaves, vegetables, fish or meat.

   Bimbo came at the gate, explaining to the guards who we were and what we were doing there, but it was not enough… They demanded for a written permission from the students’ dean in order to let us in! We were held at the gate for three hours before this procedure was completed. Meanwhile Bimbo sent some friends of hers to keep us company: Tejiri and Belit. The news of our arrival were soon out to the local motorcycling club and David arrived on his Varadero to meet us. For the next days we had a hell of a time with these guys, making us forget about our nasty introduction in the country.

Christina loved Belit’s chopper, since she could reach the ground even with her knees bent!

   In fact, something unbelievable happened… Some film producer had come over the theatre school of the university to look for actors. When he met me, he got excited, as he was looking for some white guy to play the short part of a serious-looking expat doctor inspecting a psychiatric clinic. When I had the chance in India to play in Bollywood, I hadn’t done it because of a throat infection caused by the polluted air of Bombay. But eventually I played in Nollywood, the third-largest film industry in the world! Nigeria turns out over 45 movies every week. It was very interesting to see how a movie is being made and it was great fun to be on set and listen to the director shouting: “Action!” and “Cut, cut!”.

Unbelievable: I acted in a Nollywood movie (and I wore a tie for the first time in my life)!

   When we left Ibadan, David accompanied us on his Varadero for the first 60 kilometres (37 miles) of the route. The next days we realized how wisely we had chosen our route, as we did not encounter many roadblocks and the few times we were stopped by police or military officers they were very friendly and never checked anything.

David accompanied us during the first 60 km (37 miles) from Ibadan to Benin City.

   On Easter Sunday, celebrated the same day as it’s being celebrated in Greece, we found ourselves in Benin City. There we were hosted by Pastor Mac, a former schoolmate of David. He gave us a tour around the city, giving us the chance to admire the bronze sculptures for which the artisans of Benin City are famous. For many centuries they have been making sculptures using a unique technique, acknowledged even by UNESCO. They make the sculpture out of wax, casting a clay mould around it. When they bake it, the wax melts and runs out from a hole, leaving the mould empty. That’s where they pour the melted brass to have the final outcome!

The famous bronze sculptures of Benin City are made with a unique technique which is acknowledged even by UNESCO.

   We made our next stop in Enugu. We pulled over our motorcycles on a main road and Christina waited there, while I was looking around for some hotel. A Nigerian lady happened to pass by on a rickshaw. When she saw Christina, she immediately asked the driver to pull over. She started asking her questions like what are we doing here, what is our mission, where are we going and so on. She wrote down the number plates of our motorbikes and our names while she kept asking Christina how was it possible to travel in Nigeria without being afraid.

   When I arrived, she suggested us to follow her to a hotel. I told her that we had already found one and we jumped on our bikes ready to go. That was when she threw herself in front of us telling us that we couldn’t leave! When I asked her why, she told me that she was a member of the security service and that we had to wait for a colleague of hers, in order to check us out… Of course, she would by no means show us her identity, which is a common attitude for officers in these countries. Happily, she proved to be true. Her colleague was friendly and he was more concerned for our own safety. He noted down our telephone number and spoke with someone from the hotel we would be staying at. But that was not the end of our troubles…

   When we arrived at the hotel where I had already made arrangements, they told us that all rooms were suddenly full! Something was not right here… The young guy I had initially talked to showed up and he was truthful to us. He told us that everybody was afraid of us being terrorists, that’s why they didn’t want to give us a room! Here we go again… We opened some of our luggage to show them that there were no bombs inside and we showed them our passports in order to keep them calm. Finally, after a couple of hours, we had a bed to sleep on.

In Nigeria there is a middle class which, despite of being a minority, it supports the malls and the many fast food eateries of the country.

   In order to get to Calabar, we cut some distance through dirt roads. Even there, some villagers took us for terrorists. However, when they found out that we are harmless, they were quite friendly. It was the second time in Africa that we had to load our motorcycles in pirogues, this time to cross the Cross River.

   In Calabar we were hosted by Babson and the three girls he shares the house with. Babson teaches at the city’s school of arts and has lived in Switzerland for some time. His house was the only house of an African that we saw which was no different from a European one. He even got a home cinema, where we could watch our photos and videos from our trip!

The rare drill monkeys exist only in some parts of Nigeria, Cameroon and Equatorial Guinea. The organization Pandrillus in Calabar tries to save them from extinction.

   Calabar is considered to be the most beautiful city in Nigeria and not for nothing. It sits on a lush hill overlooking the Cross River, while many old buildings bear witness of its past as a main colonial post of the British. From there we headed 250 kilometers (155 miles) northeast, in order to cross the border to Cameroon.

Felucca on the calm waters of Cross River.

   Until now Nigeria was the first country we left with so mixed feelings… It is true that at the end of the day we did not find ourselves in any danger, although quite a few Nigerians gave us a hard time. On the other hand, we must admit that most of the Nigerians were very friendly to us. We also made some friends we really want to meet again sometime. Nevertheless, we feel that both the Nigerian authorities, as well as many citizens, discourage the foreigners of visiting the country. Even though in Nigeria we had some interesting experiences, we would unlikely visit this country if we didn’t have to cross it. We keep the sweet memories in our heart, the bad ones in our mind and the only thing there is no doubt about is that we felt quite relieved when we crossed the last checkpoint at the border of Nigeria…

Here you can watch the video about our trip in Nigeria (with English subtitles):

Soundtracks (Nigerian music):
Femi Kuti – E No Good
Kayode Fashola – Rantiomo Eni Tiwo N’Se

That’s the trailer of the movie in which I acted in Nigeria (you can watch me at 2:17):

   Για τη Νιγηρία είχαμε ακούσει πολλές τρομακτικές ιστορίες και μελετούσαμε γι’ αρκετό καιρό τη διαδρομή μας και τα μέτρα ασφαλείας που έπρεπε να λάβουμε για να διασχίσουμε τη χώρα ασφαλείς. Στα βόρεια κάποιοι φανατισμένοι, που ισχυρίζονται πως είναι ισλαμιστές, οργανώνουν τρομοκρατικές επιθέσεις τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Στο Δέλτα του Νίγηρα, στο νοτιότερο τμήμα της χώρας, εδώ και χρόνια γίνονται απαγωγές.

   Η κατάσταση εκεί είναι τραγική, αφού τεράστιες, πολυεθνικές εταιρείες, όπως η Shell, η Mobil, η Chevron, η Texaco, η Total και η Agip, εκμεταλλεύονται τα πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου της Νιγηρίας και σε συνεργασία με τους διεφθαρμένους πολιτικούς και ζάμπλουτους επιχειρηματίες της χώρας, αφήνουν τον κοσμάκη βυθισμένο στη φτώχια. Η Shell, που συνήθως αποτελεί τη μεγαλύτερη εταιρεία στον κόσμο με κριτήριο τα έσοδά της, παίρνει το μεγαλύτερο μερίδιο της πίτας κι είναι η κύρια υπεύθυνη για την κατάσταση στη Νιγηρία. Γι’ αυτό ποτέ δεν αγοράζουμε καύσιμα της Shell.

   Πώς θα σας φαινόταν αν γνωρίζατε πως ζείτε στη χώρα με τα δέκατα μεγαλύτερα κοιτάσματα πετρελαίου, αλλά στο σπίτι σας δεν υπάρχει ρεύμα συνήθως, γιατί η κρατική εταιρεία ηλεκτρισμού δεν παράγει αρκετό; Όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα, χρησιμοποιούν γεννήτριες για να ηλεκτροδοτήσουν το σπίτι τους. Οι γεννήτριες αυτές καίνε βενζίνη η οποία εισάγεται από το εξωτερικό, αφού στη Νιγηρία δεν έχουν επιτρέψει να δημιουργηθούν επαρκείς εγκαταστάσεις για τη διύλιση του πετρελαίου. Οι πετρελαϊκές εταιρείες, αλλά κι οι διεφθαρμένοι πολιτικοί κι επιχειρηματίες της χώρας, μετρούν τα κέρδη τους σε δισεκατομμύρια δολάρια, όταν το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων στο Δέλτα του Νίγηρα επιβιώνει με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα…

Πρατήριο καυσίμων στη μέση του ποταμού!

   Οι πολυεθνικές εταιρείες κι οι αρμόδιες νιγηριανές αρχές δε νοιάζονται ούτε για το περιβάλλον. Υπάρχουν ένα σωρό διαρροές στις αντλίες και τους αγωγούς που μεταφέρουν το πετρέλαιο, οπότε το νερό στο Δέλτα του Νίγηρα μόνο με νερό δε μοιάζει. Επίσης, τ’ αέρια που απελευθερώνονται κατά τη διάρκεια της εξόρυξης, τα καίνε. Η κρατική εταιρεία ηλεκτρισμού θα μπορούσε να τα χρησιμοποιεί για να παράγει ρεύμα, αλλά προτιμούν να τ’ αφήνουν ανεκμετάλλευτα και να μολύνουν το περιβάλλον καίγοντάς τα.

   Οι ειρηνικοί αγώνες των ιθαγενών, που ξεκίνησαν τη δεκαετία του ’90, για να πάψει αυτή η κατάσταση, καταπνίγηκαν από τις νιγηριανές αρχές με εκτελέσεις και ωμή βία. Η βία, όμως, γεννά βία… Έτσι σχηματίστηκε η οργάνωση Movement for the Emancipation of the Niger Delta (MEND), η οποία αντιδρά με πιο βίαιο τρόπο. Επιτίθενται στις εγκαταστάσεις των πετρελαϊκών εταιρειών, ενώ πολλές φορές απαγάγουν λευκούς που εργάζονται σε αυτές και κερδίζουν σ’ ένα μήνα όσα χρήματα οι ντόπιοι δε βλέπουν ούτε σε δέκα χρόνια. Μπορείτε να παρακολουθήσετε το σχετικό ντοκιμαντέρ του Εξάντα, που είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον κι ονομάζεται: “Δέλτα, Οι βρώμικες δουλειές του πετρελαίου“.

Κάποιο αυτοκίνητο χτύπησε τον ποδηλάτη κι εξαφανίστηκε. Όχι μόνο του διέλυσε το ποδήλατο, αλλά κι ένα μεγάλο μέρος από το εμπόρευμα που κουβαλούσε.

   Έτσι χαράξαμε την πορεία μας στα νότια της χώρας, αποφεύγοντας, βέβαια, το Δέλτα του Νίγηρα. Διαλέξαμε να κινηθούμε κυρίως σε κεντρικές οδικές αρτηρίες, όπου σπανίζουν τα μπλόκα που στήνουν κάποιοι για να κλέβουν τους διερχόμενους οδηγούς. Συνήθως βάζουν μπάρες με καρφιά για να κλείσουν το δρόμο και ν’ αναγκάσουν τους οδηγούς να σταματήσουν. Βέβαια, το ίδιο κάνουν κι οι νιγηριανές αρχές που στήνουν μπλόκα: αστυνομία, στρατός, τελωνείο, υπηρεσία αλλοδαπών, δίωξη ναρκωτικών… Οι ντόπιοι οδηγοί είναι τόσο συνηθισμένοι στη διαφθορά, που κρατούν στο χέρι τους το χαρτονόμισμα και καθώς περνούν από τα μπλόκα, τους δωροδοκούν χωρίς να σταματήσουν καν!

   Στα πρώτα μας τριάντα λεπτά στη Νιγηρία συναντήσαμε γύρω στα δεκαπέντε μπλόκα! Η στρατηγική μας ήταν να μη σταματήσουμε αν δε μας αναγκάσουν, εκτός κι αν είναι ξεκάθαρο πως πρόκειται για νόμιμο μπλόκο. Έτσι περάσαμε τα περισσότερα μπλόκα, αλλά σε κάποιο απ’ αυτά έβαλαν τη μπάρα με τα καρφιά μπροστά μας, οπότε αναγκαστήκαμε να σταματήσουμε. Τότε διαπιστώσαμε πως μας κυνηγούσε κάποιο όχημα από ένα προηγούμενο μπλόκο. Κάποιος με πολιτικά ρούχα κατέβηκε αγριεμένος από τ’ αυτοκίνητο, πήρε τα διαβατήριά μας και μας ζήτησε να τον ακολουθήσουμε.

   Μας πήγε στην υπηρεσία αλλοδαπών και ούρλιαζε λέγοντας πως είμαστε τρομοκράτες και θέλουν να ελέγξουν κάθε ένα αντικείμενο που κουβαλούσαμε. Αυτό παίρνει κάποια ώρα… Όταν είδαν τους χουρμάδες που κουβαλώ για ώρα ανάγκης από τη Μαυριτανία, δεν ήξεραν τι είναι και μ’ έβαλαν να φάω έναν για να τους αποδείξω πως είναι φαγώσιμο! Αφού έλεγξαν τα πάντα και φυσικά δε βρήκαν τίποτα ύποπτο, άρχισαν να μας μιλούν κάπως πιο ήρεμα και να μπαίνουν στο ψητό: “Τώρα πρέπει να μας πληρώσετε τα καύσιμα και το χρόνο που σπαταλήσαμε”…

Αυτό φαίνεται ύποπτο για εκρηκτικός μηχανισμός! Εγώ φταίω που στη Μαυριτανία βάζουν τους χουρμάδες σε ασκό από δέρμα ζώου; Με ανάγκασαν να φάω έναν για να τους αποδείξω πως είναι φαγώσιμος…

   Το πρόβλημα ήταν πως είχαν ανακαλύψει την κρυψώνα όπου η Χριστίνα φύλαγε 250 ευρώ. Η Χριστίνα τους έδωσε τα 10 ευρώ, αλλά τους φάνηκε τόσο εξευτελιστικό το ποσό, που της τα έδωσαν πίσω… Της πήραν όλα της τα χρήματα, τα μέτρησαν και της είπαν πως ή θα τους δώσει ένα πενηντάρικο (που ισοδυναμεί μ’ ένα μηνιάτικό τους περίπου) ή θα κοιμηθούμε στο κελί. Η Χριστίνα φοβήθηκε μην ανακαλύψουν και τις άλλες μας κρυψώνες με τα χρήματα και μπλέξουμε χειρότερα, οπότε τους έδωσε το πενηντάρικο. Ήταν, όμως, τρεις κι ήθελαν ένα πενηντάρικο ο καθένας! Τότε η Χριστίνα τους είπε πως προτιμούμε να κοιμηθούμε στο κελί. Οι φιλεύσπλαχνοι κλέφτες το ξανασκέφτηκαν, κράτησαν ένα πενηντάρικο και για τους τρεις τους και μας άφησαν επιτέλους ελεύθερους. Μας έκαναν χειραψία χαμογελαστοί και μας είπαν χαρακτηριστικά: “Καλωσήρθατε στη Νιγηρία! Μην ανησυχείτε, οι Νιγηριανοί είμαστε καλοί άνθρωποι.”, ενώ έκλεισαν με τη φράση που οι περισσότεροι Αφρικανοί χρησιμοποιούν στο τέλος μιας φιλονικίας: “We are together”. Τι ειρωνεία…

Δεν άντεξα άλλο, θα τον έπνιγα το μπάτσο (στα γυρίσματα της ταινίας)!

   Ανυπομονούσαμε να φτάσουμε στο Ibadan, όπου η Bimbo, μια νεαρή Νιγηριανή, θα μας φιλοξενούσε στην τεράστια πανεπιστημιούπολη. Βλέπαμε την πανεπιστημιούπολη ως το καταφύγιο που θα μας γλυτώσει για μερικές μέρες από την παράνοια και τους κινδύνους της χώρας. Δυστυχώς, αποδείχτηκε πως δεν ήταν τόσο εύκολο να μπούμε στην πανεπιστημιούπολη… Μόλις οι φύλακες μας είδαν με τις μοτοσυκλέτες, μας σταμάτησαν, αφού ισχυρίζονταν κι αυτοί πως ίσως να είμαστε τρομοκράτες.

   Την κατάσταση χειροτέρευε μια μεγάλη βομβιστική επίθεση που είχε γίνει μόλις πριν λίγες ώρες στην πρωτεύουσα της χώρας από την τρομοκρατική οργάνωση Boko Haram. Έγινε σ’ ένα σταθμό λεωφορείων και ταξί, όπου σκοτώθηκαν ογδόντα οκτώ άτομα και τραυματίστηκαν περίπου διακόσια! Μάλιστα, διαδόθηκε πως υπεύθυνη γι’ αυτή την τρομοκρατική ενέργεια ήταν κάποια λευκή, η Βρετανίδα Samantha Lewthwaite ή Λευκή Χήρα, όπως είναι γνωστή. Καταλαβαίνεται πόσο ύποπτους μας καθιστούσε αυτό ως λευκούς…

Κάπως έτσι είναι το φαγητό σ’ αυτές τις χώρες: μια μπάλα που φτιάχνουν από αλεσμένο καλαμπόκι, γλυκοπατάτα ή κασάβα και τη συνοδεύουν με σούπα από φύλλα διαφόρων φυτών, λαχανικά, ψάρι ή κρέας.

   Ήρθε η Bimbo στην πύλη, εξήγησε στους φύλακες ποιοι είμαστε και τι κάνουμε εδώ, αλλά δεν τους ήταν αρκετό… Ήθελαν έγγραφη άδεια από τον πρύτανη για να μας αφήσουν να μπούμε! Τρεις ώρες περιμέναμε στην πύλη μέχρι να ολοκληρωθεί όλη αυτή η διαδικασία. Εν τω μεταξύ, ήρθαν μερικοί φίλοι της Bimbo για να μας κάνουν παρέα: ο Tejiri κι ο Belit. Η άφιξή μας δεν άργησε να μαθευτεί στα μέλη της τοπικής λέσχης μοτοσυκλετιστών κι έτσι ήρθε ο David με μια Varadero για να μας γνωρίσει. Τις επόμενες μέρες αυτή η παρέα μας έκανε να περάσουμε υπέροχα και να ξεχάσουμε την άσχημη εισαγωγή μας στη χώρα.

Η Χριστίνα τη λάτρεψε την chopper του Belit, αφού τα πόδια της έφταναν στο έδαφος και μάλιστα με λυγισμένα γόνατα!

   Μάλιστα, εκεί έγινε κάτι απίστευτο… Κάποιος κινηματογραφικός παραγωγός είχε έρθει στη θεατρική σχολή του πανεπιστημίου για να βρει ηθοποιούς. Μόλις με είδε, ενθουσιάστηκε, αφού έψαχνε κάποιον λευκό για να παίξει το σύντομο ρόλο ενός σοβαρού γιατρού που ήρθε από το εξωτερικό για να ελέγξει την κατάσταση. Όταν μου είχε δοθεί η ευκαιρία να παίξω στο Bollywood της Ινδίας, δεν το είχα κάνει, γιατί η μολυσμένη ατμόσφαιρα της Βομβάης μου είχε δημιουργήσει πρόβλημα στο λαιμό. Τελικά, όμως, έπαιξα στο Nollywood, την τρίτη μεγαλύτερη κινηματογραφική βιομηχανία του κόσμου! Γύρω στις σαράντα πέντε ταινίες παράγονται στη Νιγηρία κάθε ‘βδομάδα. Ήταν πολύ ενδιαφέρον να δούμε πώς γυρίζεται μια ταινία κι είχε πλάκα να βρίσκομαι ανάμεσα στα σκηνικά και ν’ ακούω το σκηνοθέτη να φωνάζει: “Action!” και “Cut, cut!”.

Απίστευτο κι όμως αληθινό: έπαιξα σε ταινία του Nollywood (και φόρεσα γραβάτα για πρώτη φορά στη ζωή μου)!

   Φεύγοντας απ’ το Ibadan, ο David μας συνόδευσε με τη Varadero του στα πρώτα 60 χιλιόμετρα. Τις επόμενες μέρες διαπιστώσαμε πως ήταν σοφή η επιλογή της διαδρομής μας, αφού δε συναντήσαμε πολλά μπλόκα, ενώ τις ελάχιστες φορές που μας σταμάτησαν οι στρατιωτικοί ή οι αστυνομικοί, ήταν φιλικοί και δε μας έλεγξαν τίποτα.

Ο David μας συνόδευσε με τη Varadero του στα πρώτα 60 χιλιόμετρα απ’ το Ibadan προς τη Benin City.

   Το Πάσχα, που το γιορτάζουν κι εδώ την ίδια μέρα που γιορτάζεται και στην Ελλάδα, βρισκόμασταν στη Benin City. Εκεί μας φιλοξένησε ο Πάστορας Mac, ένας παλιός συμμαθητής του David. Μας ξενάγησε στην πόλη και θαυμάσαμε τα μπρούντζινα γλυπτά για τα οποία οι τεχνίτες της Benin City φημίζονται. Εδώ και αιώνες τα κατασκευάζουν με μια μοναδική τεχνική που έχει αναγνωριστεί κι από την UNESCO. Φτιάχνουν το γλυπτό από κερί κι ύστερα δημιουργούν γύρω του ένα πήλινο καλούπι. Όταν το ψήνουν αυτό στη φωτιά, το κερί λιώνει και φεύγει από μια τρύπα, οπότε το καλούπι μένει άδειο. Εκεί ρίχνουν το λιωμένο μπρούντζο, για να δημιουργηθεί το τελικό αποτέλεσμα!

Τα περίφημα μπρούντζινα γλυπτά της Benin City δημιουργούνται με μια μοναδική τεχνική, που έχει αναγνωριστεί κι από την UNESCO.

   Η επόμενή μας στάση ήταν στο Enugu. Παρκάραμε τις μοτοσυκλέτες μας σ’ ένα κεντρικό δρόμο κι η Χριστίνα περίμενε εκεί, ενώ εγώ έψαχνα τριγύρω για κάποιο ξενοδοχείο. Μια Νιγηριανή που περνούσε από ‘κει με κάποιο τρίκυκλο, μόλις είδε τη Χριστίνα, είπε στον οδηγό να σταματήσει. Άρχισε να τη ρωτά τι κάνουμε εδώ, ποια είναι η αποστολή μας, πού πάμε κι ένα σωρό άλλα. Σημείωσε τις πινακίδες των μοτοσυκλετών μας και τα ονόματά μας, ενώ ρωτούσε τη Χριστίνα πώς είναι δυνατόν να μη φοβόμαστε και να ταξιδεύουμε στη Νιγηρία.

   Όταν έφτασα κι εγώ εκεί, πρότεινε να μας πάει αυτή σε κάποιο ξενοδοχείο. Της είπα, όμως, πως είχα βρει ήδη, οπότε ανεβήκαμε στις μοτοσυκλέτες μας για να φύγουμε. Αυτή μπήκε μπροστά μας και μας είπε πως δε μπορούμε να φύγουμε! Όταν ρώτησα το λόγο, μας είπε πως ανήκει στην υπηρεσία ασφάλειας και πρέπει να περιμένουμε κάποιο συνάδελφό της για να μας ελέγξει… Φυσικά, δε δεχόταν να μας δείξει την ταυτότητά της, πράγμα συνηθισμένο σ’ αυτές τις χώρες. Ευτυχώς, αποδείχτηκε πως μας έλεγε την αλήθεια. Ο συνάδελφός της ήταν φιλικός και περισσότερο ενδιαφερόταν για τη δική μας ασφάλεια. Σημείωσε τον αριθμό του τηλεφώνου μας και μίλησε με κάποιον από το ξενοδοχείο όπου θα μέναμε. Οι μπελάδες μας, όμως, δεν τελείωσαν εκεί…

   Φτάνοντας στο ξενοδοχείο όπου είχα κανονίσει να μείνουμε, μας είπαν πως ξαφνικά γέμισαν όλα τα δωμάτια! Δε με έπεισαν όμως… Τότε ήρθε ο νεαρός υπάλληλος με τον οποίο είχα μιλήσει αρχικά κι ήταν απολύτως ειλικρινής μαζί μας. Μας είπε πως όλοι φοβούνται μήπως είμαστε τρομοκράτες και γι’ αυτό δε θέλουν να μας δώσουν δωμάτιο! Άντε πάλι… Ανοίξαμε μερικούς από τους σάκους μας, για να δουν πως δεν κουβαλάμε βόμβες, ενώ τους δείξαμε και τα έγγραφά μας για να ησυχάσουν. Επιτέλους μετά από δυο ώρες, είχαμε ένα κρεβάτι για να κοιμηθούμε.

Στη Νιγηρία υπάρχει μια μέση τάξη, που αν κι αποτελεί μειονότητα, συντηρεί τα εμπορικά κέντρα και τα πάμπολλα εστιατόρια fast food της χώρας.

   Για να πάμε στο Calabar, κόψαμε δρόμο από κάποιους χωματόδρομους. Ακόμη κι εκεί κάποιοι χωρικοί φοβούνταν πως είμαστε τρομοκράτες, αλλά όταν διαπίστωσαν πως είμαστε ακίνδυνοι, ήταν φιλικοί μαζί μας. Για δεύτερη φορά στην Αφρική, φορτώσαμε τις μοτοσυκλέτες μας σε πιρόγες, για να διασχίσουμε τον Cross River.

   Στο Calabar μας φιλοξένησε ο Babson κι οι τρεις κοπέλες με τις οποίες συγκατοικεί. Ο Babson είναι καθηγητής στη σχολή καλών τεχνών της πόλης κι έχει ζήσει στην Ελβετία. Το σπίτι του είναι το μόνο σπίτι Αφρικανού που είδαμε μέχρι τώρα, που δε διέφερε σε τίποτα από ένα ευρωπαϊκό σπίτι. Μέχρι και home cinema είχε, όπου προβάλλαμε τα βίντεο και τις φωτογραφίες από το ταξίδι μας!

Οι σπάνιοι δρίλλοι είναι ένα είδος μαϊμούδων που σώζεται μόνο σε κάποιες περιοχές της Νιγηρίας, του Καμερούν και της Ισημερινής Γουινέας. Στο Calabar ο οργανισμός Pandrillus προσπαθεί να τις διασώσει.

   Το Calabar θεωρείται η πιο όμορφη πόλη της Νιγηρίας κι όχι άδικα. Είναι χτισμένο στους καταπράσινους λόφους γύρω από την όχθη του Cross River, ενώ αρκετά παλιά κτίρια μαρτυρούν το παρελθόν του ως σπουδαίο αποικιακό σταθμό των Βρετανών. Από ‘κει κατευθυνθήκαμε 250 χιλιόμετρα βορειοανατολικά, για να διασχίσουμε τα σύνορα και να μπούμε στο Καμερούν.

Φελούκα στα ήσυχα νερά του Cross River.

   Μέχρι τώρα δεν έχουμε βρεθεί σε χώρα για την οποία να έχουμε τόσο ανάμικτα συναισθήματα… Είναι γεγονός πως δεν κινδυνέψαμε τελικά, αλλά αρκετοί Νιγηριανοί μας χάρισαν άσχημες εμπειρίες. Από την άλλη πλευρά, πρέπει να παραδεχτούμε πως οι περισσότεροι Νιγηριανοί ήταν φιλικοί μαζί μας. Κάναμε φίλους που πολύ θα θέλαμε να ξανασυναντήσουμε κάποια στιγμή. Ωστόσο, αισθανόμαστε πως οι νιγηριανές αρχές, αλλά και πολλοί πολίτες, αποτρέπουν τους ξένους να επισκεφτούν τη χώρα. Αν και ζήσαμε ενδιαφέρουσες εμπειρίες στη Νιγηρία, δε θα την επισκεπτόμασταν αν δεν έπρεπε να τη διασχίσουμε. Κρατάμε τις γλυκές αναμνήσεις στην καρδιά μας, τις άσχημες στο μυαλό μας και το σίγουρο είναι πως νιώσαμε μια ανακούφιση όταν περάσαμε την τελευταία μπάρα των συνόρων της Νιγηρίας…

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε το βίντεο απ’ το ταξίδι μας στη Νιγηρία:

Soundtracks (Νιγηριανή μουσική):
Femi Kuti – E No Good
Kayode Fashola – Rantiomo Eni Tiwo N’Se

Αυτό είναι το trailer της ταινίας στην οποία έπαιξα στη Νιγηρία (μπορείτε να με δείτε στο 2:17):

As soon as we entered Benin, we visited Grand Popo, a peaceful little village by the ocean, with a pleasant atmosphere. Unfortunately, we couldn’t swim, as the sea currents around this area are really strong and dangerous. Next day, we headed to Possotomé, situated on the shore of Lake Ahémé. Beninese consider this area of having a unique energy…

One of the many settlements built in the lakes of Benin.

   Benin is the birthplace of voodoo, an ancient religion in this region, which slaves brought with them when transported in Haiti and Cuba. There, it got mixed with Catholicism and this blend was brought back in Benin and Togo by the slave descendants returning to Africa. This much demonised religion is particularly widespread in this region. Even Christians and Muslims believe in voodoo and practice it regularly.

Temple in the sacred forest of Possotomé, where chickens and other animals are being sacrificed during voodoo ceremonies.

   The word “voodoo” means “the mystery” and this is indeed a very mystic religion. Anyone can be a believer but no one is allowed to reveal its secrets. The rituals take place in unusual temples, often under the loud beating of drums, something that helps people to come to trance and communicate with the spirits. Believers call on the spirits for protection, good luck but sometimes also for the achievement of malicious ends. Of course, as in any transaction in this continent, either held between men or between men and gods, some kind of reward as for the services of the spirits must be given. The one who is interested takes a prescription from the priest and heads to the market, in order to find the ingredients necessary for the ceremony. They can vary from crocodile skin to eagle claws, monkey head, dried lizards and a bunch of other stuff beyond the wildest imagination…

Heads of monkeys and other animals, fowl feathers, skins and furs, dried lizards and more are being sold as ingredients for the voodoo ceremonies!

   We also visited the town of Ouidah, from where thousands of slaves were transported to the New World, in order to work at the plantations of the landowners. Through a scenic, off-road route, with the huge waves of the ocean crushing on the shore, we arrived in the chaotic Cotonou, where the traffic on the streets is really dangerous!

Christina is happy to see some tarmac in Benin!

   There, we were hosted by the amazing family of Omer, the young guy that had also hosted us in Grand Popo. It is a rather well-off family, running a restaurant, with everybody living around the yard behind it. It was rather interesting living for a while at the backstage of an African restaurant. Every afternoon we were watching the preparation of the dishes taking place on small charcoal stoves set in every available space of the backyard. We spent the evenings sitting on small tables on the sidewalk, starring at the traffic while chitchatting in the darkness imposed by the usual power cuts.

The labyrinthine Dantokpa Market in Cotonou.

   The capital of the country is Porto Novo, a peaceful town having taken its name by the Portuguese, who in the 16th century established it as a slave trade post. We were hosted there by Jo and Check, two young guys living by the philosophy of the Rastafarians. They escorted us to many intriguing places, one being the Centre Songhai, an institution established in 1985 by a Nigerian monk. Since then they promote the sustainable development, organic farming, recycling and other innovative concepts, barely known at that time even in the West!

This church in Porto Novo has some clear influences from the Brazilian architecture brought in Benin by the slave descendants who returned to Africa. Nowadays it has been turned into a mosque.

   The last place to visit in Benin was Abomey, once being the capital of the Dahomey Kingdom. The tribes of this region were notoriously warlike and blood-thirsty. They practiced human sacrifices and traded war captives as slaves. For the construction of a round wall in a specific temple built in every palace, they would use mud, blood from forty one people they would kill, alcohol, gun powder, gold dust, sea shells, sea water and water from seven streams.

Even the wooden carvings on the doors of the palaces in Abomey show how blood-thirsty the tribes dominating this region were…

   We even saw the throne of one king standing on four skulls! Yes, they were actual human skulls… At least, these people could show some compassion. The kingdom’s executioner should decapitate the criminals with one move of his sword, so that the condemned to death would suffer no more. If he would not succeed, he would loose his own head!

Here you can watch the video about our trip in Benin (with English subtitles):

Soundtracks (music from Benin):
Traditional voodoo music
Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou – Minkou E So Non Moin
Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou – Se Ba Ho

   Μόλις μπήκαμε στο Μπενίν, επισκεφτήκαμε το Grand Popo, ένα ήσυχο χωριό δίπλα στη θάλασσα, που έχει ένα ευχάριστο κλίμα. Δυστυχώς, δε μπορούσαμε να κολυμπήσουμε, αφού σ’ αυτές τις περιοχές τα θαλάσσια ρεύματα είναι ιδιαίτερα ισχυρά κι επικίνδυνα. Την επόμενη μέρα κατευθυνθήκαμε προς το γραφικό χωριό Possotomé, που βρίσκεται στην όχθη της Λίμνης Ahémé. Οι Μπενινέζοι πιστεύουν πως αυτή η περιοχή έχει μια μοναδική ενέργεια…

Ένας απ’ τους πολλούς οικισμούς που είναι χτισμένοι στις λίμνες του Μπενίν.

   Το Μπενίν είναι η χώρα του βουντού, μια αρχαία θρησκεία της περιοχής αυτής, που οι σκλάβοι μετέφεραν μαζί τους στην Αϊτή και την Κούβα. Εκεί αναμίχθηκε με τον καθολικό χριστιανισμό κι αυτό το μίγμα έφεραν πίσω στο Μπενίν και το Τόγκο οι απόγονοι των σκλάβων που επέστρεψαν στην Αφρική. Μέχρι σήμερα η δαιμονοποιημένη αυτή θρησκεία είναι ευρέως διαδεδομένη στην περιοχή αυτή. Ακόμη κι οι χριστιανοί κι οι μουσουλμάνοι πιστεύουν στο βουντού και το εφαρμόζουν.

Ναός στο ιερό δάσος του Possotomé, όπου θυσιάζουν κότες κι άλλα ζώα για τελετές βουντού.

   Η λέξη “βουντού” σημαίνει “μυστήριο” και πράγματι είναι μια πολύ μυστήρια θρησκεία. Ο καθένας μπορεί να γίνει μέλος της θρησκείας, αλλά κανείς δεν επιτρέπεται ν’ αποκαλύψει τα μυστικά της. Οι ιεροτελεστίες γίνονται σε ιδιόμορφους ναούς, πολλές φορές υπό το δυνατό ήχο των κρουστών, που βοηθά τους πιστούς να εκστασιαστούν και να επικοινωνήσουν με τα πνεύματα. Οι πιστοί επικαλούνται τα πνεύματα για να τους προστατεύσουν, να τους φέρουν καλή τύχη, αλλά μερικές φορές και για μοχθηρούς σκοπούς. Βέβαια, όπως συνηθίζεται σε κάθε συνδιαλλαγή σ’ αυτή την ήπειρο, είτε γίνεται ανάμεσα σ’ ανθρώπους είτε ανάμεσα σε θεούς κι ανθρώπους, πρέπει να δοθεί κάποιου είδους αμοιβή για τις υπηρεσίες των πνευμάτων. Ο ενδιαφερόμενος παίρνει μια συνταγή απ’ τον ιερέα και πηγαίνει στο παζάρι να βρει τ’ απαραίτητα υλικά για την τελετή, που μπορεί να είναι δέρμα κροκόδειλου, νύχια αετού, κεφάλι πιθήκου, αποξηραμένες σαύρες κι ένα σωρό άλλα που ούτε μπορεί να φανταστεί κανείς…

Κεφάλια πιθήκων κι άλλων ζώων, φτερά πτηνών, δέρματα και γούνες, αποξηραμένες σαύρες κι ένα σωρό άλλα πωλούνται ως υλικά για τελετές βουντού!

   Επισκεφτήκαμε την πόλη της Ouidah, απ’ όπου χιλιάδες σκλάβοι μεταφέρθηκαν στον Νέο Κόσμο, για να δουλέψουν στις καλλιέργειες των γαιοκτημόνων. Από μια όμορφη, εκτός δρόμου διαδρομή δίπλα στα τεράστια κύματα του ωκεανού, φτάσαμε στο χαοτικό Cotonou, όπου η κίνηση στους δρόμους είναι τρομακτικά επικίνδυνη!

Η Χριστίνα χαίρεται που πατά άσφαλτο στο Μπενίν!

   Εκεί μας φιλοξένησε η υπέροχη οικογένεια του Omer, του νεαρού που μας είχε φιλοξενήσει στο Grand Popo. Είναι μια σχετικά ευκατάστατη οικογένεια, που λειτουργεί ένα εστιατόριο και μένουν όλοι μαζί στις εγκαταστάσεις πίσω απ’ αυτό. Ήταν ενδιαφέρον να ζήσουμε για λίγο στα παρασκήνια ενός αφρικανικού εστιατορίου παρακολουθώντας πώς ετοιμάζονται τα γεύματα σε μικρές εστίες με κάρβουνα, που γέμιζαν την αυλή κάθε απόγευμα. Τα βράδια καθόμασταν στα τραπεζάκια του πεζοδρομίου και χαζεύαμε την κίνηση καθώς τα λέγαμε στο σκοτάδι που επέβαλλαν οι συνηθισμένες διακοπές ρεύματος.

Το χαοτικό Παζάρι Dantokpa στο Cotonou

   Η πρωτεύουσα της χώρας είναι το Porto Novo, μια ήσυχη πόλη που ονομάστηκε έτσι από τους Πορτογάλους, όταν το 16^ο αιώνα την καθιέρωσαν ως δουλεμπορικό σταθμό. Εκεί μας φιλοξένησαν ο Jo κι ο Check, δυο νεαροί που ζουν με βάση τη φιλοσοφία των ρασταφάρι. Μας συνόδευσαν σ’ αρκετά ενδιαφέροντα μέρη, όπως το Centre Songhai, έναν οργανισμό που ιδρύθηκε το 1985 από κάποιο Νιγηριανό καλόγερο κι από τότε προωθεί την αειφόρο ανάπτυξη, τις βιολογικές καλλιέργειες, την ανακύκλωση και πολλές άλλες πρωτοποριακές ιδέες, που τότε ήταν σχεδόν άγνωστες ακόμη και στη Δύση!

Αυτή η εκκλησία του Porto Novo είναι φανερά επηρεασμένη από τη βραζιλιάνικη αρχιτεκτονική που έφεραν στο Μπενίν οι απόγονοι των σκλάβων που επέστρεψαν στην Αφρική. Τώρα πια έχει μετατραπεί σε τζαμί.

   Τελευταίος μας σταθμός στο Μπενίν ήταν το Abomey, που άλλοτε αποτελούσε την πρωτεύουσα του Βασιλείου της Δαχομέης. Οι φυλές της περιοχής αυτής φημίζονταν για το πόσο πολεμοχαρείς κι αιμοβόρες ήταν. Έκαναν ανθρωποθυσίες κι εμπορεύονταν τους αιχμάλωτους πολέμου ως σκλάβους. Για να φτιάξουν τον κυκλικό τοίχο ενός συγκεκριμένου ναού που έχτιζαν σε κάθε παλάτι, χρησιμοποιούσαν λάσπη, αίμα από σαράντα ένα ανθρώπους που σκότωναν, αλκοόλ, μπαρούτι, χρυσόσκονη, όστρακα, νερό απ’ τη θάλασσα και νερό από εφτά ποταμούς.

Ακόμη κι οι ξυλόγλυπτες παραστάσεις στις πόρτες των παλατιών του Abomey φανερώνουν το πόσο αιμοδιψείς ήταν οι φυλές που κυριαρχούσαν σ’ αυτή την περιοχή…

   Είδαμε και το θρόνο ενός βασιλιά που στηριζόταν σε τέσσερις νεκροκεφαλές! Ναι, είναι πραγματικές νεκροκεφαλές ανθρώπων… Τουλάχιστον είχαν και κάποια λεπτά αισθήματα αυτοί οι άνθρωποι. Ο εκτελεστής του βασιλείου έπρεπε ν’ αποκεφαλίζει τους εγκληματίες χρησιμοποιώντας το σπαθί του με μια κίνηση μόνο, έτσι ώστε να μην υποφέρει ο μελλοθάνατος. Αν δεν κατάφερνε να τον αποκεφαλίσει με μια κίνηση, τότε κάποιος άλλος αποκεφάλιζε αυτόν!

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε το βίντεο απ’ το ταξίδι μας στο Μπενίν:

Soundtracks (μουσική απ’ το Μπενίν):
Παραδοσιακή μουσική βουντού
Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou – Minkou E So Non Moin
Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou – Se Ba Ho

   From the first day we entered Togo, we were lucky enough to explore the countryside of this tiny African country and be hosted by local families. This was made possible via many American volunteers, who are scattered all over Togo and usually live together with some local family. That’s how we arrived in Chelsea’s village, asking for the white woman’s house. Some barefoot, one-arm young man in dirty clothes lead us there. He seemed like a humble man but nevertheless he was the chief of the village!

    Chelsea’s host family was very welcoming. They brought us some chairs to sit on and various people were coming to greet us. They were bowing to the ground to pay their respects, making handshakes with both hands. They brought us to drink some water inside a bowl they make out of the shell of calabash. It is tradition here for the one offering something to taste it first himself, in order to verify that there is no poison in it! So, the woman who brought us the water had a sip first and then gave it to us. The family was thanking Chelsea over and over again for bringing the white people to their house! Don’t get suspicious. They had no profit whatsoever, they just felt really honored to have us there.

This was the first family that hosted us in Togo. Unfortunately, small kids always get to eat the leftovers and as their food is not nutritious enough, swollen bellies are a common sight.

    It was the season when many memorial services are held. So, that Sunday three memorials were taking place in the village. Many times they have to postpone them in order to save some money, as they use to spend a lot on memorials and funerals, even if they are poor. In Togo, when the deceased is elder, the funeral is a joyful celebration. When the one who died is a child, however, the funeral is a mournful ceremony.

   The first memorial was a Christian one, the second was Muslim and Animist was the third one. Relatives were coming from all over the country, even from Burkina Faso. We were all sitting on benches and women were serving us some food: a ball of mashed yam, called fufu, accompanied by meat and some green-leave sauce. At the Christian memorial they also served beer made out of millet. So, many people would pay a visit just to have a drink. It was so crowded, as if it was a fair! There were even some vendors there, selling their stuff.

Painting the house of Will’s host family.

   Visiting volunteer after volunteer we were gradually moving south. We visited the Koutammakou area, famous for the architecture of the Tamberma tribe. It is even listed as a UNESCO World Heritage Site. Indeed, the huts of this tribe are very distinctive and impressive ones! They usually unfold in three different levels and they are properly designed in order to protect the family from any intruder.

Every hut of the Tamberma tribe is like a miniature fort, protecting the family from the intruders.

   From Atakpamé we headed west, taking a road which used to be tarred… many, many years ago. Nowadays, there is just a series of innumerous huge potholes left, that made even Christina miss the dirt roads I discover all the time. We visited the spectacular Akloa Waterfall near Badou! We hiked through the jungle and we saw trees of bananas, cocoa, coffee, cassava, as well as the exquisite plant where pineapple grows, looking like a diamond in the centre of a jewel. After this short hiking we were all sweaty, so what’s more delightful than taking a dip inside the small pond forming at the bottom of the waterfall…

This is the stunning plant where our beloved, juicy pineapples grow!

   The off-road route we took from Badou to Kpalimé was by far the most beautiful we did in Togo. The scenery was mountainous and the views from above were breathtaking! It reminded us of our beloved Guinea for a while… In Kpalimé we were hosted by Matthias, a German in our age, who has visited a big part of our world with just a backpack, without even carrying a camera! He and his friends all ride motorcycles, so that weekend we went together for a ride on the dirt tracks around this lush and beautiful area.

The mountainous route from Badou to Kpalimé was our favourite in Togo!

   In Lomé, the capital of Togo, we saw the sea again, after almost two months. We didn’t miss the chance to take a dip there as well! After wandering in the area around, having spent three weeks in Togo, we headed to the border with Benin. We were delighted to have explored profoundly this country, having been under its skin, and all this thanks to the wonderful people we met…

The mountainous South Togo reminded us of our beloved Guinea!

Here you can watch the video about our trip in Togo (with English subtitles):

Soundtracks (music from Togo):
Peter Solo & Kakarako – Live
Tchebe Tchebe (traditional stilt dance)
Bella Bellow – Dasi Ko

   Από την πρώτη μέρα που μπήκαμε στο Τόγκο, είχαμε την ευκαιρία να εξερευνήσουμε την επαρχία αυτής της μικρής αφρικανικής χώρας και να φιλοξενηθούμε από ντόπιες οικογένειες. Σ’ αυτό μας βοήθησαν διάφοροι Αμερικάνοι εθελοντές, που βρίσκονται διάσπαρτοι στο Τόγκο και συνήθως μένουν μαζί με κάποια ντόπια οικογένεια. Έτσι βρήκαμε το χωριό της Chelsea και ρωτήσαμε πού είναι το σπίτι της λευκής γυναίκας. Μας οδήγησε εκεί κάποιος ξυπόλητος νεαρός, που φορούσε βρώμικα ρούχα και του έλειπε το δεξί χέρι. Φαινόταν ταπεινός άνθρωπος κι όμως ήταν ο φύλαρχος!

    Η οικογένεια που φιλοξενεί τη Chelsea μας καλωσόρισε κατευθείαν. Μας έφεραν καρέκλες για να κάτσουμε κι έρχονταν διάφοροι να μας χαιρετήσουν. Έσκυβαν μέχρι το έδαφος για να μας εκφράσουν το σεβασμό τους και μας έκαναν χειραψία με τα δυο τους χέρια. Μας έφεραν νερό μέσα σ’ ένα απ’ αυτά τα μπολ που φτιάχνουν απ’ το φλοιό ενός είδους κολοκύθας (calabash). Εδώ αυτός που προσφέρει κάτι, δοκιμάζει πρώτα λίγο, για να δείξει πως δεν είναι δηλητήριο! Έτσι η γυναίκα που μας έφερε το νερό, ήπιε μια γουλιά κι ύστερα μας το έδωσε. Η οικογένεια ευχαριστούσε την Chelsea ξανά και ξανά, επειδή έφερε τους λευκούς στο σπίτι τους! Μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό. Δεν είχαν κανένα κέρδος, αλλά ένιωθαν τιμή που μας φιλοξενούσαν.

Αυτή ήταν η πρώτη οικογένεια που μας φιλοξένησε στο Τόγκο. Δυστυχώς, τα μικρά παιδιά τρων πάντα τα περισσεύματα κι επειδή τα φαγητά τους δεν είναι θρεπτικά, οι τουμπανιασμένες κοιλιές αποτελούν κοινή θέα.

    Ήταν η εποχή που κάνουν τα μνημόσυνα, οπότε εκείνη την Κυριακή είχε τρία στο χωριό. Πολλές φορές τα καθυστερούν έως ότου να συγκεντρώσουν τ’ απαραίτητα χρήματα, αφού ξοδεύουν πολλά στα μνημόσυνα και τις κηδείες, ακόμη κι αν δεν τους περισσεύουν. Στο Τόγκο, όταν ο νεκρός είναι ηλικιωμένος, η κηδεία είναι χαρμόσυνη γιορτή. Όταν, όμως, πρόκειται για παιδί που πέθανε, τότε η κηδεία αποτελεί μια θλιβερή τελετή.

   Το ένα μνημόσυνο ήταν χριστιανικό, το άλλο μουσουλμανικό και το τρίτο ανιμιστικό. Έρχονταν διάφοροι συγγενείς απ’ όλη τη χώρα, ακόμη κι απ’ τη Μπουρκίνα Φάσο. Μας έβαζαν όλους να κάτσουμε σε κάποια παγκάκια κι οι γυναίκες μας σέρβιραν φαγητό: μια μπάλα από αλεσμένες γλυκοπατάτες που συνοδευόταν από κρέας ή σάλτσα από διάφορα φύλλα. Στο χριστιανικό μνημόσυνο σέρβιραν και μπύρα από κεχρί, οπότε πολλοί πήγαιναν εκεί για να πιούν. Είχε τόσο κόσμο, που ήταν σαν πανηγύρι! Μέχρι και πλανόδιοι είχαν έρθει, που πουλούσαν την πραμάτειά τους.

Βάφοντας το σπίτι της οικογένειας όπου μένει ο Will, ένας από τους Αμερικάνους εθελοντές.

   Πηγαίνοντας από εθελοντή σ’ εθελοντή κινιόμασταν σταδιακά προς τα νότια. Επισκεφτήκαμε την περιοχή Koutammakou, που φημίζεται για την αρχιτεκτονική της φυλής Tamberma. Μάλιστα, έχει χαρακτηριστεί από την UNESCO ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Πραγματικά, οι καλύβες της φυλής αυτής είναι πολύ ιδιαίτερες κι εντυπωσιακές! Συνήθως αναπτύσσονται σε τρία διαφορετικά επίπεδα κι είναι σχεδιασμένες έτσι, ώστε να προφυλάσσουν την οικογένεια απ’ τους εχθρούς.

Κάθε καλύβα της φυλής Tamberma είναι σαν ένα μικρό φρούριο έτσι, ώστε να προφυλάσσει την οικογένεια απ’ τους εχθρούς.

   Από το Atakpamé κατευθυνθήκαμε δυτικά, ακολουθώντας ένα δρόμο που είχε ασφαλτοστρωθεί πριν πολλά-πολλά χρόνια. Τώρα πια έχει μείνει μόνο ένα δίκτυο από τεράστιες λακκούβες, που έκαναν ακόμη και τη Χριστίνα ν’ αναπολεί με νοσταλγία τους χωματόδρομους που ξετρυπώνω κάθε φορά. Κοντά στο Badou επισκεφτήκαμε τον εντυπωσιακό Καταρράκτη Akloa! Περπατήσαμε στη ζούγκλα κι είδαμε μπανανιές, κακαόδεντρα, καφέ, κασάβα, αλλά και τα πανέμορφα φυτά όπου φυτρώνει ο ανανάς, σα διαμάντι στο κέντρο ενός κοσμήματος. Αφού είχαμε γίνει μούσκεμα στον ιδρώτα μετά απ’ αυτήν τη μικρή πεζοπορία, τι πιο απολαυστικό από το να βουτήξουμε στα δροσερά νερά που έφερνε ο καταρράκτης…

Απ’ αυτό το πανέμορφο φυτό βγαίνουν οι αγαπημένοι μας, ζουμεροί ανανάδες!

   Η εκτός δρόμου διαδρομή που επιλέξαμε για να πάμε απ’ το Badou στο Kpalimé ήταν αναμφισβήτητα η πιο όμορφη που κάναμε στο Τόγκο. Το τοπίο ήταν ορεινό κι η θέα από ψηλά ήταν εντυπωσιακή! Μας θύμισε για λίγο την αγαπημένη μας Γουινέα… Στο Kpalimé μας φιλοξένησε ο Matthias, ένας Γερμανός στην ηλικία μας, που έχει γυρίσει ένα μεγάλο μέρος του κόσμου μας μ’ ένα σακίδιο στην πλάτη, χωρίς να κουβαλά ούτε καν φωτογραφική μηχανή! Η παρέα του έχει μοτοσυκλέτες, οπότε το Σαββατοκύριακο κάναμε όλοι μαζί μια βόλτα στους χωματόδρομους της ευρύτερης περιοχής, που είναι πλούσια σε βλάστηση και ομορφιά.

Η ορεινή διαδρομή απ’ το Badou προς το Kpalimé ήταν η αγαπημένη μας στο Τόγκο!

   Στην πρωτεύουσα του Τόγκο, το Lomé, είδαμε ξανά θάλασσα μετά από σχεδόν δυο μήνες. Δε χάσαμε την ευκαιρία να κάνουμε κι εκεί μια βουτιά! Αφού περιπλανηθήκαμε στη γύρω περιοχή, μετά από τρεις ‘βδομάδες στο Τόγκο, κατευθυνθήκαμε προς τα γειτονικά σύνορα του Μπενίν. Νιώθαμε πολύ ευχαριστημένοι που καταφέραμε να εξερευνήσουμε σε βάθος αυτήν τη χώρα και να μπούμε κάτω από την επιδερμίδα της κι αυτό χάρη στους υπέροχους ανθρώπους που συναντήσαμε…

Το ορεινό, Νότιο Τόγκο μας θύμισε την αγαπημένη μας Γουινέα!

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε το βίντεο απ’ το ταξίδι μας στο Τόγκο:

Soundtracks (μουσική απ’ το Τόγκο):
Peter Solo & Kakarako – Live
Tchebe Tchebe (παραδοσιακός χορός με ξυλοπόδαρα)
Bella Bellow – Dasi Ko