Posts Tagged ‘XR 250’

   After our scary experience at the Israeli border, we entered again this country to explore its northern part. We rode the picturesque mountainous route around Mt Gilboa to calm down and release the stress created by the Israeli soldiers. We were hosted by a young Israeli couple in the little town of Kfar Tavor. Gal was telling us stories about her army service! It is weird listening to army stories from women but it is happening all the time in Israel…

   When kids are young in Israel, their parents tell them by the time they will be adults the wars will stop and conscription will not exist anymore. Unfortunately, these kids always get older and the wars never stop. The truth is the opposite: Israel is one of the very few countries, along with paranoid North Korea and Eritrea, which enforces conscription to both males and females. Males serve almost three years and females serve about two years, depending on their department. It is still one of the longest compulsory military services in the world. People who refuse to serve Israel’s army, for conscientious reasons, are punished hard, usually by imprisonment.

   We visited Nazareth and the place where it is believed Angel Gabriel appeared to Virgin Mary and announced that she was pregnant with the Son of God. Today Nazareth is the largest Arab city in Israel. Palestinians who did not flee the 1948 Arab-Israeli War found refuge there and they eventually became Israeli citizens. That is why nowadays the majority of Nazareth’s population is Arab. 31% of them are Christians, while the remaining are Muslims.

   We rode to the Sea of Galilee, where Jesus Christ was preaching. We visited the Church of the Multiplication of the Loaves and Fish, where it is believed that Jesus laid the five loaves and two fish that multiplied to feed 5,000 people. We were surprised to see construction work around the church and photos showing everything burnt down. In June 2015 the church was attacked by some Jewish extremists who set it on fire and left a Hebrew graffiti that reads: “the false gods will be eliminated”. Israeli officials have labelled the attack as “terrorism”. Five young, Israeli Jews, part of an ultra-nationalist organization, were arrested and their trial is still ongoing.

   This is a typical “price tag” attack. The last decade this kind of attacks is becoming more and more common. They are usually done by Jewish fundamentalist settler youths, aimed mostly at the Palestinian population but also at any non-Jew or even at Jews who act against the illegal Israeli settlements in Palestine. They claim to “exact a price from local Palestinians or from the Israeli security forces for any action taken against their settlement enterprise”.

   We travelled further north to Golan Heights. Internationally recognized as Syrian territory, the Golan Heights has been occupied and administered by Israel since 1967. Israel demolished over one hundred Syrian villages there and the land was given to Israeli settlers. It is a beautiful area on the cool mountains, dotted with some medieval castles and resorts for Israelis who want a taste of Switzerland in “their own” country.

   We were right next to the troubled lands of Syria… We could not go there, of course, due to the war. We set camp in the thick oak forest. It was already dark when we collected some firewood and we carefully lit a fire to cook, since my stove was not working anymore. Every once in a while we could hear animals walking on the fallen leaves. Stella was scared. When she turned her torch that way, she saw a harmless rodent running away. I was trying to calm her down when we heard loud steps from several animals coming towards us! We stood up and we tried to look around with our torches but we couldn’t see anything. The light from the fire was making us blind. The animals stopped but we heard wild boars roaring really close to us, although we couldn’t see them. I got some jars that we had on the ground and I started hitting them to make noise. Happily, that was it… The animals left us alone and after several quiet minutes, Stella was calm again.

   The next day we were riding through some minor roads along the Lebanese border. Lebanon, of course, is another country which is often in war with Israel. Stella had to fly back to Greece, so I explored the north coast of Israel by myself. I visited Caesarea and some other picturesque towns but what I liked most was the Old Town of Akko (Acre). Akko passed, amongst others, from Alexander to the Romans, the Arabs and the Crusaders, who made it their main port in Palestine. St Francis of Assisi and Marco Polo had visited Akko too. Today it’s interesting walking in the labyrinth between the walls of the fortified Old Akko. Old mosques built out of stones are everywhere. The amazing views to the Mediterranean are only adding to the charm!

   Tsfat was another picturesque town I visited. It is the center of Jewish mysticism. During the 15th and 16th centuries many mystics migrated there to avoid the persecution in Spain. Today medieval synagogues are full of Orthodox Jews in black and religious tourists.

   Haifa had to be my last stop during “mad about Africa”. I could not travel anywhere else around Israel because of the wars. I had to ship my motorcycle from Haifa to Greece, while I would fly there. After three years on the road and 96,000 km (59,653 miles) in 39 countries, this extraordinaire adventure was coming to an end… I decided to spend my last night outdoors in Rosh HaNikra, the northernmost coast of Israel. I was just laying down on the beach and I was watching the 37^th and last full-moon I saw during “mad about Africa”. The waters of the Mediterranean were pitch-black. I was thinking that somewhere there, to the west, was Greece.

   That full-moon happened to coincide with the summer solstice. That’s a very rare phenomenon which occurs only every 70 years or so! What a unique way for the full-moon to bid me farewell… I was feeling we had an appointment that night. Maybe it wanted to see me one last time as a nomad, lit by its silver moonlight, to bid me farewell and to tell me that everything is going to be all right. We arranged our next appointment in another continent…

You can check out the map with more photos and reports at: Live Trip Traveller

 

   P.S.: I can only say a huge “thanks” to all those thousands of wonderful people I met on the road and to all of you who were following and supporting my expedition. Don’t underestimate your involvement in this… You always give me strength to travel one step further!

I also want to thank the companies that stood by me on this mission:
Motoraid
REV’IT!
3P Racing
ELPA
eXTra Products
PlanetSim
Baja Designs
Travel Bookstore
NRG
Sena
Motomax
Flipped Horizons
Xasou.gr
Oikonomiki Makedonias
Moto Market
Cobrra
Atlas Panniers
Fifth Element
ANEK
Bike Gear

 

   Μετά από την τρομακτική μας εμπειρία στα ισραηλινά σύνορα, ξαναμπήκαμε σ’ αυτήν τη χώρα για να εξερευνήσουμε το βόρειο κομμάτι της. Οδηγήσαμε στη γραφική, ορεινή διαδρομή γύρω από το Όρος Gilboa, για να ηρεμήσουμε και να διώξουμε το στρες που μας δημιούργησαν οι Ισραηλινοί στρατιώτες. Μας φιλοξένησε ένα νεαρό ζευγάρι Ισραηλιτών στη μικρή κωμόπολη Kfar Tavor. Η Γκαλ μας διηγούνταν ιστορίες από το στρατό! Είναι παράξενο ν’ ακούει κανείς από μια γυναίκα ιστορίες απ’ το στρατό, αλλά στο Ισραήλ είναι πολύ συνηθισμένο…

   Στο Ισραήλ οι γονείς λεν στα μικρά παιδιά τους πως μέχρι να μεγαλώσουν, θα ‘χουν σταματήσει οι πόλεμοι και δε θα χρειάζεται να υπηρετήσουν στο στρατό. Δυστυχώς, τα παιδιά μεγαλώνουν, αλλά οι πόλεμοι ποτέ δε σταματούν. Στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο: το Ισραήλ είναι μια από τις ελάχιστες χώρες, μαζί με την παρανοϊκή Βόρεια Κορέα και την Ερυθραία, που υποχρεώνει να υπηρετήσουν στο στρατό τόσο τους άντρες, όσο και τις γυναίκες. Οι άντρες υπηρετούν σχεδόν τρία χρόνια, ενώ οι γυναίκες περίπου δύο, ανάλογα με το τμήμα όπου τοποθετούνται. Αυτή είναι μια από τις μεγαλύτερες σε διάρκεια υποχρεωτικές στρατιωτικές θητείες στον κόσμο. Όσοι αρνούνται, για λόγους ευσυνειδησίας, να υπηρετήσουν το στρατό του Ισραήλ, τιμωρούνται σκληρά, συνήθως με φυλάκιση.

   Επισκεφτήκαμε τη Ναζαρέτ και το σημείο όπου πιστεύεται πως ο Αρχάγγελος Γαβριήλ εμφανίστηκε στην Παναγία και της ανακοίνωσε πως θα φέρει στον κόσμο τον Υιό του Θεού. Σήμερα η Ναζαρέτ είναι η μεγαλύτερη αραβική πόλη στο Ισραήλ. Οι Παλαιστίνιοι που δεν έφυγαν από τη χώρα τους για να γλιτώσουν τον Αραβοϊσραηλινό Πόλεμο του 1948, βρήκαν καταφύγιο εκεί και τελικά έγιναν Ισραηλινοί πολίτες. Γι’ αυτό σήμερα η πλειονότητα των κατοίκων της Ναζαρέτ είναι Άραβες. Το 31% αυτών είναι χριστιανοί, ενώ οι υπόλοιποι είναι μουσουλμάνοι.

   Οδηγήσαμε μέχρι τη Θάλασσα της Γαλιλαίας, όπου κήρυττε ο Ιησούς Χριστός. Επισκεφτήκαμε το Ναό του Επταπήγου (Χορτασμός των Πεντακισχιλίων), όπου πιστεύεται πως ο Χριστός είχε πολλαπλασιάσει τους πέντε άρτους και δύο ιχθύες, για να ταΐσει πέντε χιλιάδες ανθρώπους. Μείναμε έκπληκτοι όταν είδαμε το ναό ν’ αναστηλώνεται. Στην αυλή υπήρχαν φωτογραφίες που έδειχναν το κτίσμα καμένο. Τον Ιούνιο του 2015 ο ναός δέχτηκε εμπρηστική επίθεση από κάποιους Εβραίους εξτρεμιστές, οι οποίοι έγραψαν στους τοίχους: «οι ψεύτικοι θεοί θα εξαλειφθούν». Ισραηλινοί αξιωματούχοι χαρακτήρισαν την επίθεση τρομοκρατική. Πέντε νεαροί, Ισραηλινοί ιουδαίοι, μέλη μιας υπερεθνικιστικής οργάνωσης, συνελήφθησαν και η δίκη τους συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

   Αυτή ήταν μια τυπική επίθεση που αποκαλείται «το τίμημα» (“price tag” attack). Την τελευταία δεκαετία τέτοιου είδους επιθέσεις γίνονται όλο και πιο συνηθισμένες. Διαπράττονται κυρίως από νεαρούς Εβραίους εποίκους, που στοχεύουν περισσότερο τους Παλαιστίνιους, αλλά και οποιονδήποτε μη ιουδαίο ή ακόμη και ιουδαίους που εναντιώνονται στις παράνομες, ισραηλινές αποικίες στην Παλαιστίνη. Ισχυρίζονται πως θα πληρώνουν το τίμημα οι Παλαιστίνιοι και οι δυνάμεις ασφαλείας του Ισραήλ για όσες κινήσεις γίνονται κατά των αποικιών.

   Κατευθυνθήκαμε βόρεια, στα Υψίπεδα του Γκολάν. Αν και είναι διεθνώς αναγνωρισμένα ως συριακά εδάφη, έχουν καταληφθεί και διοικούνται από το Ισραήλ από το 1967. Το Ισραήλ κατεδάφισε πάνω από εκατό συριακά χωριά εκεί κι έδωσε τη γη σε Ισραηλινούς εποίκους. Είναι μια όμορφη περιοχή στα δροσερά βουνά, με μεσαιωνικά κάστρα και θέρετρα για τους Ισραηλινούς που θέλουν να πάρουν μια γεύση Ελβετίας «στην ίδια τους τη χώρα».

   Βρισκόμασταν ακριβώς δίπλα στα αιματοβαμμένα χώματα της Συρίας… Φυσικά δε μπορούσαμε να πάμε εκεί, λόγω του πολέμου. Κατασκηνώσαμε σ’ ένα πυκνό δάσος με δρύες. Είχε ήδη σκοτεινιάσει όταν μαζέψαμε μερικά ξύλα για ν’ ανάψουμε φωτιά και να μαγειρέψουμε, αφού το καμινέτο μου δε λειτουργούσε πλέον. Κάθε λίγο ακούγαμε ζώα να περπατούν πάνω στα πεσμένα φύλλα. Η Στέλλα είχε φοβηθεί. Όταν γύρισε το φακό της προς εκείνη την πλευρά, είδε ένα αθώο, μικρό τρωκτικό να τρέχει. Προσπαθούσα να την ηρεμήσω όταν ακούστηκαν δυνατοί βηματισμοί από αρκετά ζώα που έρχονταν προς τα ‘μας! Σηκωθήκαμε και προσπαθήσαμε να δούμε τριγύρω με τους φακούς μας, αλλά δε βλέπαμε τίποτα. Η φωτιά μας τύφλωνε. Τα βήματα σταμάτησαν κι ακούσαμε μουγκρητά αγριογούρουνων, που βρίσκονταν υπερβολικά κοντά μας, αλλά δε μπορούσαμε να τα δούμε. Πήρα κάποια βαζάκια που είχαμε στο έδαφος κι άρχισα να τα χτυπώ, για να κάνουμε θόρυβο. Ευτυχώς αυτό ήταν… Τα ζώα μας άφησαν ήσυχους και μετά από λίγο ηρέμησε κι η Στέλλα.

   Την επόμενη μέρα οδηγούσαμε μέσω κάποιων ερημικών δρόμων δίπλα στα λιβανέζικα σύνορα. Ο Λίβανος, φυσικά, είναι άλλη μια χώρα με την οποία το Ισραήλ βρίσκεται τακτικά σε πόλεμο. Η Στέλλα έπρεπε να πετάξει πίσω στην Ελλάδα, οπότε εξερεύνησα μόνος τα βόρεια παράλια του Ισραήλ. Επισκέφτηκα την Καισάρεια και μερικές άλλες γραφικές κωμοπόλεις. Αυτή που μου άρεσε περισσότερο ήταν η παλιά πόλη της Άκρας (Akko). Η αρχαία Άκη, όπως ήταν γνωστή στους Έλληνες, πέρασε από διάφορα χέρια: από τον Μ. Αλέξανδρο, τους Ρωμαίους, τους Άραβες, αλλά και τους σταυροφόρους, που τη μετέτρεψαν στο βασικό τους λιμάνι στην Παλαιστίνη. Ανάμεσα σε άλλους, είχαν επισκεφτεί την Άκρα ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης και ο Μάρκο Πόλο. Σήμερα είναι ενδιαφέρον να περπατά κανείς στο λαβύρινθο ανάμεσα στα τείχη της οχυρωμένης, παλιάς Άκρας. Παλιά, λιθόκτιστα τζαμιά βρίσκονται σε κάθε γωνιά. Η εικόνα συμπληρώνεται από την καταπληκτική θέα στη Μεσόγειο!

   Το Tsfat ήταν άλλη μια γραφική κωμόπολη που επισκέφτηκα. Αποτελεί το επίκεντρο του ιουδαϊκού μυστικισμού. Κατά το 15^ο και 16^ο αιώνα, αρκετοί μύστες μετανάστευσαν εκεί για ν’ αποφύγουν τις διώξεις από την Ισπανία. Σήμερα οι μεσαιωνικές συναγωγές είναι γεμάτες μαυροφορεμένους, ορθόδοξους ιουδαίους και θρησκευτικούς τουρίστες.

   Η Haifa ήταν αναγκαστικά η τελευταία μου στάση κατά τη διάρκεια του “mad about Africa”. Δε μπορούσα να ταξιδέψω πουθενά αλλού γύρω από το Ισραήλ, λόγω των πολέμων. Έπρεπε να στείλω τη μοτοσυκλέτα μου με καράβι από τη Haifa στην Ελλάδα, ενώ εγώ θα πετούσα εκεί. Μετά από τρία χρόνια στο δρόμο και 96.000 χιλιόμετρα σε 39 χώρες, αυτή η συναρπαστική περιπέτεια έφτανε στο τέλος της… Αποφάσισα να χαρώ την τελευταία μου βραδιά κατασκήνωσης στο Rosh HaNikra, στο βορειότερο άκρο της ακτής του Ισραήλ. Ξάπλωνα στην αμμουδιά κι έβλεπα την 37^η και τελευταία πανσέληνο που αντίκριζα στο “mad about Africa”. Τα νερά της Μεσογείου ήταν κατασκότεινα. Σκεφτόμουν πως κάπου εκεί, στα δυτικά, βρισκόταν η Ελλάδα.

   Εκείνη η πανσέληνος έτυχε να συμπίπτει με το θερινό ηλιοστάσιο. Αυτό είναι ένα σπάνιο φαινόμενο που συμβαίνει μόνο μια φορά κάθε περίπου εβδομήντα χρόνια! Με πόσο πιο μοναδικό τρόπο θα μπορούσε να μ’ αποχαιρετήσει η πανσέληνος; Ένιωθα σα να ‘χαμε ραντεβού εκείνη τη νύχτα. Ίσως να ήθελε να με δει μια τελευταία φορά ως νομάδα, να με χαρεί από ‘κει ψηλά λουσμένο στο φως της, να με αποχαιρετήσει και να μου πει πως όλα θα παν καλά. Ανανεώσαμε το ραντεβού μας για μια άλλη ήπειρο…

Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

 

   Υ.Γ.: Οφείλω ένα τεράστιο «ευχαριστώ» σε όλους εκείνους τους χιλιάδες υπέροχους ανθρώπους που γνώρισα στο δρόμο και σε όλους εσάς που ακολουθούσατε και στηρίζατε το εγχείρημά μου. Μην υποτιμάτε τη συμμετοχή σας σε αυτό… Πάντα μου δίνετε δύναμη να ταξιδέψω ένα βήμα παραπέρα!

Ευχαριστώ ιδιαίτερα και τις εταιρείες που με στήριξαν σε αυτή μου την προσπάθεια:
Motoraid
REV’IT!
3P Racing
ΕΛΠΑ
eXTra Products
PlanetSim
Baja Designs
Travel Bookstore
NRG
Sena
Motomax
Flipped Horizons
Xasou.gr
Οικονομική Μακεδονίας
Moto Market
Cobrra
Atlas Panniers
Fifth Element
ANEK
Bike Gear

 

   The first days I was studying in university, in Greece, I was on a queue waiting to deliver my homework. I heard a classmate in front of me saying that he’s looking for a flatmate. I jumped the queue to tell him that I’m looking for a flatmate too! That’s how I first met Ahmed back in 2001. He is a Palestinian who had migrated to Greece in order to study informatics. He had already attended a Greek language course and we could communicate in Greek. We always had fun talking about strange Greek words and similarities between Arabic and Greek.

   We were living in the same house with Ahmed for four years. I soon realized his personality is a treasure. He’s one of the most honest, helpful and generous people I have ever met. He was always cleaning and tidying up and we never had any argument at home. Ahmed is a Muslim who always respected me being Christian. This made no difference, actually. He never forgets to wish me Merry Christmas and Happy Easter. Sometimes I was feeling ashamed because I didn’t know when the Ramadan ended to wish him back…

   We became so good friends with Ahmed, that we call each other “brother”. The moment came that I wanted to hit the road to Africa and Middle East. We knew my adventures would keep me on the road for years. One of the most difficult sacrifices somebody has to make, when he decides to live a nomadic life, is detaching from family and friends. There is always hope, so we were dreaming with Ahmed to meet each other next time in his homeland, which I was wishing to visit during my adventures. Therefore, we didn’t say “goodbye”. We said: “See you in Palestine, bro”!

It was looking so far… To tell the truth, I didn’t even know myself if I would be able to visit Palestine! After almost three years and 96,000 km (59,653 miles) exploring the African continent, I reached Palestine having Stella on my saddle. I was always in contact with Ahmed but unfortunately, he wasn’t there. He had graduated and left Greece, since his visa was valid only as long as he was studying. On top of that, the manmade economic crisis in Greece pushed Ahmed to migrate to yet another country. By that time he was working in Dubai, United Arab Emirates. However, he gave me the contact details of his family.

   Most of Ahmed’s family live nowadays in neighboring Amman, Jordan. They were some of millions of Palestinians who were forced to migrate there after Israel’s occupation of Palestine. Ahmed’s origin is in Bethlehem and he got family members who resisted the fierce war and they still try to survive in the occupied area where they were born. We rode my motorcycle to the designated neighborhood and we asked for Ahmed’s uncle. Somebody who couldn’t speak English, just stopped a passing car, got inside and told us to follow him. They took us to the family’s house. It was the Muslim holy month of Ramadan and we happened to be there around sunset, which is the time that they break their daytime’s fast and the whole families eat together. Having a guest for dinner is considered a gift from God, so we couldn’t refuse the family’s invitation to join their plentiful meal, despite the fact they were not expecting us.

   The appetizer was a soup with bulgur, while the main dish women cooked was musakhan, Palestine’s national dish! It’s chicken baked in the oven with pita bread and sautéed onions and pine nuts, sumac, saffron and other aromatic spices. The salad was consisting of finely chopped tomatoes, cucumbers, peppers and tahini. On top of all those, there was a dessert of qatayef. That’s a sweet dumpling filled with cheese, which is often served during the Muslim holy month of Ramadan.

   After such a huge and tasty meal, we sat in the living room discussing over hot glasses of mint tea. They were explaining us about the hardships of living under the military occupation of Israel. I told them about my life with Ahmed in Greece and they were eager to hear his news. We actually called him and we talked all together through the phone.

   This was the last action of the “You’ve got mail” project that I was conducting around the Balkans, Africa and Middle East. It was also the most touching one… On one hand, the reason is my long and deep personal contact with the protagonist of this story. On the other hand, probably most importantly, another reason is my deep sorrow for these people who are refused for decades their basic right to live peacefully and with dignity on their own land. The goal of this project was to publish the stories of refugees and immigrants and let people know about their neighbours. We all share the same world after all… My goal always is to build bridges between people and not walls. Of course, I cannot oppose the huge 712-km (442 miles) wall that Israel built around the occupied territories. However, if we all refuse putting a stone on that inhuman wall and we put it instead to build a bridge, our world will be much more peaceful…

Dedicated to Ahmed and all the People, Palestinians, Israelis and others, who really struggle to make peace in this land and elsewhere…

 

   Τις πρώτες μέρες που σπούδαζα στις Σέρρες, περίμενα στην ουρά για να παραδώσω την εργασία μου. Άκουσα έναν συμφοιτητή μου να λέει πως ψάχνει για συγκάτοικο. Πήγα μπροστά στην ουρά και του ‘πα πως κι εγώ ψάχνω για συγκάτοικο! Έτσι πρωτογνωριστήκαμε με τον Αχμέτ, το 2001. Είναι ένας Παλαιστίνιος που είχε μεταναστεύσει στην Ελλάδα για να σπουδάσει πληροφορική. Είχε ήδη παρακολουθήσει το σχολείο της γλώσσας, οπότε μιλούσαμε στα ελληνικά. Στην αρχή, βέβαια, δυσκολευόταν, αλλά αυτό μας έφερνε γέλια! Αφού τακτοποιηθήκαμε στο σπίτι, με ρωτούσε πότε θα πάμε στον Σημίτη να πληρώσουμε. Δεν καταλάβαινα τι δουλειά έχουμε με τον Σημίτη και τον ξαναρώτησα απορημένος. Μου είπε πάλι: «Δεν πρέπει να πάμε στον Σημίτη να πληρώσουμε για το σπίτι;». Έσκασα στα γέλια όταν κατάλαβα πως εννοούσε τον μεσίτη!

   Τέσσερα χρόνια ζούσαμε στο ίδιο σπίτι με τον Αχμέτ. Σύντομα διαπίστωσα πως ο χαρακτήρας του είναι θησαυρός. Είναι ένας από τους πιο φιλότιμους και καλόκαρδους ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Πάντα καθάριζε και τακτοποιούσε και ποτέ δεν είχαμε προβλήματα στο σπίτι. Ο Αχμέτ είναι μουσουλμάνος και πάντα με σεβόταν ως χριστιανό. Αυτή η διαφορά ήταν σα να μην υπάρχει. Ποτέ δεν ξεχνά να μου ευχηθεί καλά Χριστούγεννα και καλό Πάσχα. Μάλιστα, μερικές φορές ντρεπόμουν, γιατί δεν ήξερα πότε τελείωνε το Ραμαζάνι για να του αντευχηθώ.

   Γίναμε τόσο καλοί φίλοι με τον Αχμέτ, που αποκαλούμαστε αδέλφια… Είχε έρθει η στιγμή που ήθελα να ξεκινήσω για την Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Ξέραμε πως οι περιπέτειές μου θα με κρατούσαν στο δρόμο για χρόνια. Μια από τις δυσκολότερες θυσίες που κάποιος πρέπει να κάνει, όταν αποφασίζει να ζήσει τη νομαδική ζωή, είναι ν’ αποχαιρετά οικογένεια και φίλους. Πάντα υπάρχει ελπίδα, οπότε με τον Αχμέτ ονειρευόμασταν να ξανανταμώσουμε στους τόπους του, που ήθελα να επισκεφτώ κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου. Έτσι δεν είπαμε αντίο. Είπαμε: «Θα τα πούμε στην Παλαιστίνη, αδελφέ»!

   Φαινόταν τόσο μακρινό… Για να είμαι ειλικρινής, ούτε εγώ δεν ήξερα αν θα κατάφερνα να επισκεφτώ την Παλαιστίνη! Μετά από σχεδόν τρία χρόνια και 96.000 χιλιόμετρα εξερευνώντας την αφρικανική ήπειρο, έφτασα στην Παλαιστίνη με τη Στέλλα στη σέλα μου. Πάντα ήμασταν σ’ επικοινωνία με τον Αχμέτ, αλλά δυστυχώς δε βρισκόταν εκεί. Είχε αποφοιτήσει κι είχε φύγει από την Ελλάδα, αφού η βίζα του ίσχυε μόνο για όσο διάστημα σπούδαζε. Εκτός αυτού, η τεχνητή οικονομική κρίση στην Ελλάδα είχε αναγκάσει τον Αχμέτ να μεταναστεύσει και πάλι. Εκείνη την περίοδο εργαζόταν στο Ντουμπάι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Παρόλ’ αυτά, μου έδωσε τα στοιχεία επικοινωνίας της οικογένειάς του.

   Η οικογένεια του Αχμέτ ζει στο γειτονικό Amman της Ιορδανίας. Ήταν μερικοί από τους εκατομμύρια Παλαιστίνιους που αναγκάστηκαν να καταφύγουν εκεί όταν το Ισραήλ κατέλαβε την Παλαιστίνη. Ο Αχμέτ κατάγεται απ’ τη Βηθλεέμ κι έχει συγγενείς που αντιστάθηκαν στον αιματηρό πόλεμο και συνεχίζουν ν’ αγωνίζονται για να επιβιώσουν στις κατεχόμενες περιοχές όπου γεννήθηκαν. Καβαλήσαμε τη μοτοσυκλέτα μου μέχρι την κατάλληλη γειτονιά και ρωτήσαμε για το θείο του Αχμέτ. Κάποιος που δε μιλούσε αγγλικά, σταμάτησε ένα διερχόμενο αυτοκίνητο, μπήκε μέσα και μας είπε να τον ακολουθήσουμε. Μας οδήγησε στο σπίτι της οικογένειας. Ήταν περίοδος Ραμαζανιού κι έτυχε να βρισκόμαστε εκεί κατά το ηλιοβασίλεμα, την ώρα που διακόπτεται η νηστεία της ημέρας και όλη η οικογένεια τρώει μαζί. Ένας φιλοξενούμενος θεωρείται δώρο Θεού, οπότε δε μπορούσαμε ν’ αρνηθούμε την πρόσκληση της οικογένειας στο πλουσιοπάροχο τραπέζι τους, παρόλο που δε μας περίμεναν.

   Το ορεκτικό ήταν μια σούπα με πλιγούρι, ενώ για κυρίως γεύμα οι γυναίκες είχαν μαγειρέψει μουσάχαν, το εθνικό φαγητό της Παλαιστίνης! Είναι κοτόπουλο ψημένο στο φούρνο πάνω σε αραβικές πίτες με σοταρισμένα κρεμμύδια και κουκουνάρια, σουμάκ, σαφράν και άλλα αρωματικά μπαχαρικά. Η σαλάτα αποτελούνταν από ψιλοκομμένες ντομάτες, αγγούρια, πιπεριές και ταχίνι. Σα να μην έφταναν όλα αυτά, είχε και κανταΐφι για επιδόρπιο. Το παλαιστινιακό κανταΐφι είναι γλυκά, σιροπιαστά τυροπιτάκια, που συνήθως σερβίρονται την περίοδο του Ραμαζανιού.

   Μετά από ένα τόσο μεγάλο και νόστιμο γεύμα, κάτσαμε στο σαλόνι και συζητούσαμε πίνοντας τσάι με μέντα. Μας εξηγούσαν για τις δυσκολίες της ζωής υπό τη στρατιωτική κατοχή του Ισραήλ. Τους είπα για τη ζωή μας με τον Αχμέτ στην Ελλάδα και ήθελαν να μάθουν νέα του. Τελικά του τηλεφωνήσαμε και μιλήσαμε όλοι μαζί.

   Αυτή ήταν η τελευταία δράση της αποστολής μας «Το… πάμε το γράμμα!», που έκανα στα Βαλκάνια, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Αυτή ήταν και η πιο συγκινητική… Αφενός ο λόγος ήταν η μακρόχρονη και ουσιαστική προσωπική μου επαφή με τον πρωταγωνιστή της ιστορίας. Αφετέρου, ο σημαντικότερος, ίσως, λόγος ήταν η βαθιά μου λύπη γι’ αυτούς τους ανθρώπους που επί δεκαετίες τους αφαιρείται το στοιχειώδες δικαίωμα να ζουν ειρηνικά και με αξιοπρέπεια στους τόπους τους. Ο σκοπός αυτής της αποστολής ήταν να δημοσιευτούν ιστορίες προσφύγων και μεταναστών έτσι, ώστε ο κόσμος να μάθει για τους γείτονές του. Άλλωστε, όλοι μοιραζόμαστε την ίδια γη… Ο στόχος μου πάντα είναι να χτίζω γέφυρες ανάμεσα στους ανθρώπους κι όχι τείχη. Φυσικά, δε μπορώ να εμποδίσω το τεράστιο τείχος 712 χιλιομέτρων που έχτισε το Ισραήλ γύρω από τα κατεχόμενα. Παρόλ’ αυτά, αν όλοι αρνηθούμε να βάλουμε το λιθαράκι μας σ’ εκείνο το απάνθρωπο τείχος και το βάλουμε για να χτίσουμε μια γέφυρα, ο κόσμος μας θα είναι πολύ πιο ειρηνικός…

Αφιερωμένο στον Αχμέτ και όλους τους Ανθρώπους, Παλαιστίνιους, Ισραηλινούς και άλλους, που αγωνίζονται πραγματικά για να φέρουν την ειρήνη σ’ αυτούς τους τόπους, αλλά και αλλού…

 

I already analyzed in my previous article how Israel was formed in 1948 on Palestinian land but I hear from many people a basic question: “Is Palestine a country?”. Well, it depends on who you ask but in practice, it’s hardly a country anymore… It’s not absolutely recognized and the Palestinian authorities have little actual power. It is a country held by Israel under military occupation. Of course, Palestine doesn’t exist for most Israelis. All that area is Israel according to them. They are very offended and they become verbally aggressive when they hear words like: “Palestine”, “Gaza” or “West Bank”. What the rest of the world calls “West Bank” is Judea and Samaria for them.

There are only two little pieces of land left that somebody could call Palestine. The smallest of them is the Gaza Strip, a piece of land 45 km (28 miles) long and less than 10 km (6 miles) wide. About 1.4 million Palestinians live in this densely populated land, which is the world’s largest outdoor prison. Nobody can go in or out by land or by sea, except a handful of people who got special permissions by the Israeli authorities.

We went just next to the Gaza Strip but of course, we were not allowed to enter. We were determined to visit the West Bank, though. Entering the West Bank from Jerusalem, we didn’t even have to stop. We needed no visa and there is no border post, since according to Israelis this is the same country, their country… However, there is a new 712-km (442 miles) wall that separates Palestinians from Israelis and there are military checkpoints where people are controlled when exiting the West Bank. Of course, most of them are Israelis and usually, the control is nothing more than letting the soldiers know that they are Israelis.

After the Oslo Accords in 1993, the West Bank was divided into three areas. Only Area A (18% of the West Bank) is under Palestinian civil and security control. Area B (21% of the West Bank) is under Palestinian civil control but Israeli security control. The majority of the West Bank (61%), Area C, is under full Israeli control over security, planning and construction. In practice, the Israeli army enters even Area A. Area A and B are made out of 166 islands of Palestinian towns in a sea of Israeli-controlled Area C, which is the only continuous area in the West Bank. That means Palestinians are restricted in their movements, even inside the West Bank. Their houses and farms are routinely demolished due to claimed “security reasons”, while building a house is almost impossible since in most areas they need permission from the Israeli authorities. Israel formally controls the West Bank’s largest area and most of its natural resources, including the water which is scarce and an important issue on the conflicts in Middle East.

I and Stella were invited to a Christian Greek Orthodox Palestinian wedding in Bethlehem. We met again Spiro and his family, that we first met in Jordan. It was a cousin of Spiro who was getting married. The wedding took place in a Greek Orthodox church and the party in a modern wedding hall was really vivid with powerful traditional dances. However, what we remember with the sweetest memories was the informal party which took place the previous day in the grandma’s house… Like in Greece, the grandparents’ house is always the family’s meeting point. No appointments or arrangements are necessary. People get in the house whenever they are free, somebody plays music and the party starts in a moment. Blue-eyed Ms. Sophie, 83 years old, got up and started dancing with her children and grandchildren. As they had told us beforehand, we had to forget what is happening in Palestine… Everybody is happy and celebrates in such an occasion!

Ms. Sophie surprised us when she talked to us fluent English and French! She is a well educated old lady and it was very interesting for us to hear her childhood stories from Jerusalem, before the Israeli occupation. She showed us old, black and white photos. I noticed a little girl with the Star of David, a Jewish symbol, on her necklace. I asked who is she. Ms. Sophie told me this was Judith, her best friend, a Jewish little girl. Before the occupation, Muslims, Jews and Christians were living together for centuries in a mostly peaceful situation. Jews were few and other Palestinians were taking pity on them and helping them, since they were poor.

It was in 1948 that the First Arab-Israeli War started… The word was spread to Palestinians: “Go seek a refuge in the West Bank and after a few weeks, when the conflict will be over, come back.”. It was a good plan to get rid of them… Initially, the family of Ms. Sophie rented a simple room in Bethlehem. The time was passing by but the news was not getting any better… When they tried to return to Jerusalem, they realized their houses were confiscated by Israelis and Palestinians were feeling foreigners in their own country… That’s how thousands of Palestinians moved to the West Bank and elsewhere. Ms. Sophie lost track of Judith, her Jewish best friend and now she cannot even set foot in Jerusalem.

One of the worst obstacles on the way to peace and the re-establishment of a legitimate Palestinian State are the Israeli settlements. The Israeli government has built hundreds of settlements inside the West Bank, which are illegal according to international law, since a nation’s transfer of civilian population into land it occupies is illegal. Of course, Israel doesn’t accept that, since they don’t even consider the West Bank occupied. Thus, they keep building new settlements and expanding the existing ones.

These settlements are strictly protected either by the Israeli army or by the armed settlers themselves. There are 520,000 Israeli settlers living in the West Bank! Some of them are secular Zionists who benefit from the subsidized prices, while most of them are religious Jews who think this whole land was promised to them by God and God wants them to take it even in blood.

When I was still in Israel, a friend of mine took me in his car for a drive. Before I even knew, he let me know we’re in the West Bank. Since he was Israeli, it was very easy for him to enter even in a settlement. We stopped at the top of a hill to see the area. An armed settler came immediately on a patrol car to check who we are. These settlements own also vast amounts of farmland. Having access to better technology means they can use most of the area’s water resources while the Palestinians need impossible-to-get permissions just to make a simple well… Without water, they cannot farm and without farming, they cannot live.

This situation is what drives Palestinians crazy. Imagine that Israelis benefit from being under civil courts jurisdiction while for the same crimes (e.g. attending a peaceful protest) Palestinians are under military jurisdiction and are detained for months even without any charge! A few hopeless Palestinians end up resisting the occupation in a violent way. A much bigger number of them are fed up and leave this mess for a decent life in the West. After all, that’s one of the Zionists’ goals: to get rid of Palestinians in any possible way…

We walked around the Old City of Bethlehem which is picturesque with its narrow streets and the houses made out of local stones. Visiting the Church of the Nativity, which is believed to be the place where Jesus Christ was born, we were wondering if all these popular religions born in this area brought peace or war finally… There are many monasteries around and some of them are located in gorgeous, remote places, like Mar Saba Monastery.

We had to be courageous and visit the town where the conflict between Palestinians and Israelis gets at its worst. That’s Hebron in the southern part of the West Bank. There are thousands of Jewish settlers living in several illegal settlements around the town. Things get much worse in Hebron because armed settlers, each one protected by Israeli soldiers, live even inside the Arab town, between the Palestinians! Palestinians, obviously, are arrested, tortured and jailed even for having a knife. That sets the Jewish settlers free to insult and abuse Palestinians, under the protection of the Israeli army which usually turns a blind eye… However, sometimes Israeli settlers get so radical that they clash with the Israeli army which tries to stop them.

We were walking carefully between the Israeli soldiers with our cameras lowered, of course… Hebron is where the Cave of the Patriarchs is situated. That is believed to be the collective tomb of Abraham, Isaac, Jacob and their wives. The patriarchs of the three most well-known monotheistic religions make this place sacred to Muslims, Jews and Christians. As you would guess, this brings serious conflicts… The worst of them was the Cave of the Patriarchs massacre in 1994. Baruch Goldstein, a prominent Jewish terrorist, opened fire on hundreds of Muslims who were praying in a mosque during their holy month of Ramadan. If you are already shocked, wait for that: Jewish settlers made even a memorial tribute to their hero, Goldstein and they still celebrate that day!

We hit the road to visit Jericho, the oldest fortified city on earth. It happens also to be the lowest one, at 258 m (846 ft) below sea level. Most of the West Bank was cool, since it sits on higher elevation. Jericho was hot but we wanted to visit a farm and witness ourselves how the Israeli settlers and government make the life of Palestinians ridiculously harder. On one hand, illegal Israeli settlements are everywhere in the West Bank and they use most of the area’s water. The Israeli authorities almost never issue permission to Palestinians to pump water out of their own field. Palestinians, however, are persistent and they even drive to carry water from elsewhere in big tanks. Then they meet an Israeli checkpoint and the soldiers force them to empty all the tanks because they say they want to “make sure there is nothing illegal in the tanks”…

If they ever succeed to get a harvest, they have to struggle to sell it. The Israeli army often doesn’t allow them to use the roads and transfer their products for alleged “security reasons”. When this happens for a few days in a row, the produce is not fresh anymore and the farmers cannot sell it at all or they have to sell it much cheaper and forget about any profit. At the same time, for the Israeli farmers in the illegal settlements, the highways are always open and they export their produce all around the world.

On our way north, we had a walk in the vibrant Old City of Nablus. It was easy to enter the West Bank but we knew it wouldn’t be so easy to exit towards Israel… We were ready for detailed checks of our luggage and extensive questioning about ourselves, our itinerary and our acquaintances in Palestine. However, we didn’t even imagine what would happen…

We approached the checkpoint north of Jenin. This is not a real border, so the border post reminds of toll gates. We queued behind the cars but we immediately heard an Israeli soldier from the control tower yelling through the speakers. It was in Hebrew, so we couldn’t understand anything. A fully armed soldier from a distance made clear to us that we should disappear immediately! Obviously, the Israelis were scared of the motorbike and they thought we may be Palestinian terrorists. I had that before… In no time, I turned the bike around and ran away.

The Palestinians saw what happened and they gave us some bits of advice. The worst thing was that we didn’t even have the chance to talk to somebody and let them know we are not Palestinians. Stella removed her helmet and started walking towards the soldiers with her hands raised. She was holding her red passport to make them understand we are Europeans. Fairly enough, Stella was absolutely stressed out but as Palestinians told us, she was the one who had to do it, since I would be much more suspected as a male. She was very brave to do that… The Israeli soldier was still yelling in Hebrew through the speakers. Stella from that distance shouted as loud as she could: “English, please!”. The soldier, pointing his machine gun towards her, was ordering her to go back!

We had to be extremely careful… A wrong movement of our hands at that point could result to our death! If, for example, I would try to put my hand in my pocket and get my passport out, they would shoot me immediately thinking that I’m a Palestinian terrorist who tries to activate a suicide bomb. They got the power and the order to shoot and they don’t do it just for scaring people. Their shooting has to be exact and effective in putting the enemy down before he can do anything. When they kill somebody that they shouldn’t, it seems they always find an excuse to make him guilty.

Stella stopped walking while she was yelling that we are tourists. The soldier talked to his officers and finally, two other soldiers walked towards Stella. She showed her passport and she explained that we are tourists who just travel around “Israel”. They questioned her a bit and then they gave me the green light to approach by my motorcycle. They asked me the same questions, to cross-check what Stella said and when they were convinced, they finally allowed us to pass through the checkpoint…

With the adrenaline rushing in our blood, we entered again Israel. We rode a bit further and we stopped at the roadside to think what happened and recover our heartbeat. After all, we had just a small glimpse of what Palestinians regularly face. It turned out to be risky in the end but it was definitely an important lesson to witness ourselves how is life in Palestine…

 

You can check out the map with more photos and reports at: Live Trip Traveller

 

There are a lot of objective resources on internet to learn about what is happening in Israel and Palestine. Some of my favourites are:

5 Broken Cameras – Academy Award Winning Documentary by a Palestinian, co-directed by an Israeli filmmaker.

Gaza, We are coming – An awarded Greek documentary about the first foreign boats since 1967 that broke Gaza’s naval blockade.

The General’s Son – The son of an Israeli general talks honestly about the current situation.

Breaking the Silence – Israeli soldiers talk about the occupied territories of Palestine.

Rabbis for Human Rights – Israeli rabbis fight for human rights in Palestine.

B’Tselem – The Israeli Information Center for Human Rights in the Occupied Territories

 

Στο προηγούμενο άρθρο μου ανέλυσα πως ιδρύθηκε το Ισραήλ το 1948 επί παλαιστινιακής γης. Ωστόσο, ακούω μια βασική ερώτηση: «Η Παλαιστίνη είναι χώρα;». Η απάντηση εξαρτάται από το ποιον ρωτά κανείς, αλλά πρακτικά δεν είναι ακριβώς μια ανεξάρτητη χώρα… Δεν είναι απόλυτα αναγνωρισμένη, ενώ οι παλαιστινιακές αρχές έχουν ελάχιστη εξουσία. Είναι μια χώρα υπό ισραηλινή, στρατιωτική κατοχή. Φυσικά, για τους περισσότερους Ισραηλίτες η Παλαιστίνη δεν υπάρχει καν. Όλη εκείνη η περιοχή ανήκει στο Ισραήλ κατά τη γνώμη τους. Γίνονται έξαλλοι κι επιτίθενται λεκτικά όταν ακούν λέξεις όπως: «Παλαιστίνη», «Γάζα» και «Δυτική Όχθη». Αυτό που ο υπόλοιπος κόσμος αποκαλεί «Δυτική Όχθη» είναι η Ιουδαία και η Σαμάρεια γι’ αυτούς.

Έχουν απομείνει μόνο δυο μικρά κομμάτια γης που κάποιος θα μπορούσε ν’ αποκαλέσει Παλαιστίνη. Το μικρότερο από αυτά είναι η Λωρίδα της Γάζας, μια περιοχή μήκους 45 χιλιομέτρων και πλάτους 10 χιλιομέτρων. Περίπου 1,4 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι ζουν σ’ αυτό το πυκνοκατοικημένο μέρος, που αποτελεί τη μεγαλύτερη υπαίθρια φυλακή του κόσμου. Κανείς δε μπορεί να μπει ή να βγει είτε από τη στεριά είτε από τη θάλασσα, εκτός από ελάχιστους που διαθέτουν ειδικές άδειες από τις ισραηλινές αρχές.

Βρισκόμασταν ακριβώς δίπλα στη Λωρίδα της Γάζας, αλλά φυσικά δεν επιτρεπόταν να την επισκεφτούμε. Ωστόσο, ήμασταν αποφασισμένοι να επισκεφτούμε τη Δυτική Όχθη. Μπαίνοντας από τα Ιεροσόλυμα στη Δυτική Όχθη, δε χρειάστηκε καν να σταματήσουμε. Δε χρειαζόμασταν βίζα, αφού δεν υπάρχουν καν σύνορα. Σύμφωνα με τους Ισραηλινούς όλη αυτή η περιοχή είναι μια χώρα, η δική τους χώρα… Υπάρχει, όμως, ένα καινούριο τείχος μήκους 712 χιλιομέτρων που διαχωρίζει τους Παλαιστίνιους από τους Ισραηλινούς. Όταν κανείς προσπαθεί να βγει από τη Δυτική Όχθη, τότε πρέπει να περάσει από τους ελέγχους του ισραηλινού στρατού. Φυσικά, οι περισσότεροι που βγαίνουν από τη Δυτική Όχθη είναι Ισραηλινοί, οπότε ο έλεγχος γι’ αυτούς συνήθως δεν είναι τίποτα περισσότερο από το να κάνουν ξεκάθαρο πως είναι Ισραηλινοί.

Μετά τη Συνθήκη του Όσλο του 1993, η Δυτική Όχθη χωρίστηκε σε τρία μέρη. Μόνο στην Περιοχή Α (18% της Δυτικής Όχθης) οι παλαιστινιακές αρχές έχουν πολιτική εξουσία κι ελέγχουν την ασφάλεια. Στην Περιοχή Β (21% της Δυτικής Όχθης) οι παλαιστινιακές αρχές έχουν την πολιτική εξουσία, αλλά η ασφάλεια ελέγχεται από το Ισραήλ. Στο μεγαλύτερο τμήμα της Δυτικής Όχθης (61%), την Περιοχή C, οι ισραηλινές αρχές έχουν πλήρη έλεγχο σχετικά με την ασφάλεια, την οικοδόμηση και τα πολιτικά θέματα. Στην πράξη, ο ισραηλινός στρατός εισβάλλει ακόμη και στην Περιοχή Α. Οι Περιοχές Α και Β αποτελούνται από 166 νησιά παλαιστινιακών οικισμών σε μια θάλασσα που χαρακτηρίζεται από την Περιοχή C κι ελέγχεται από το Ισραήλ. Η Περιοχή C είναι η μόνη που διατρέχει τη Δυτική Όχθη από άκρη σ’ άκρη χωρίς να διακόπτεται από άλλες περιοχές. Αυτό σημαίνει πως οι Παλαιστίνιοι περιορίζονται στις μετακινήσεις τους ακόμη κι εντός της Δυτικής Όχθης. Συχνά τους καταστρέφουν τα σπίτια και τα χωράφια για υποτιθέμενους «λόγους ασφαλείας». Το να χτίσει ένας Παλαιστίνιος σπίτι είναι σχεδόν αδύνατον, αφού στις περισσότερες περιοχές απαιτείται άδεια από τις ισραηλινές αρχές. Το Ισραήλ επισήμως ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Όχθης και των φυσικών της πόρων, συμπεριλαμβανομένου του νερού, που αποτελεί πολύτιμο αγαθό και σημαντική παράμετρο στις φιλονικίες της Μέσης Ανατολής.

Με τη Στέλλα ήμασταν προσκεκλημένοι σ’ έναν ελληνορθόδοξο, παλαιστινιακό γάμο στη Βηθλεέμ. Έτσι συναντηθήκαμε ξανά με τον Σπύρο και την οικογένειά του, που είχαμε πρωτογνωρίσει στην Ιορδανία. Ο γαμπρός ήταν ένας ξάδερφος του Σπύρου. Ο γάμος έγινε σ’ έναν ελληνορθόδοξο ναό, ενώ το γλέντι με δυναμικούς, παραδοσιακούς, παλαιστινιακούς χορούς έλαβε χώρα σ’ ένα μοντέρνο κέντρο διασκέδασης. Ωστόσο, αυτό που θυμόμαστε με τις πιο γλυκές αναμνήσεις είναι το ανεπίσημο γλέντι που στήθηκε ξαφνικά την προηγούμενη μέρα στο σπίτι της γιαγιάς… Όπως και στην Ελλάδα, το σπίτι των παππούδων παραμένει ο τόπος συνάντησης της οικογένειας. Δε χρειάζονται ραντεβού και συνεννοήσεις. Ο καθένας έρχεται όποτε θέλει, κάποιος βάζει μουσική και το πάρτι ξεκινά στο λεπτό. Η γαλανομάτα κυρία Σοφία, ογδόντα τριών ετών, σηκώθηκε και χόρευε ανάμεσα στα παιδιά και τα εγγόνια της. Όπως μας είχαν πει εξ αρχής, θα έπρεπε να ξεχάσουμε για λίγο όσα συμβαίνουν στην Παλαιστίνη… Τέτοιες μέρες όλοι είναι χαρούμενοι και γιορτάζουν!

Η κυρία Σοφία μας εξέπληξε όταν μας μίλησε άπταιστα αγγλικά και γαλλικά! Είναι μια μορφωμένη γιαγιά και ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον για ‘μας ν’ ακούμε τις παιδικές της ιστορίες από τα Ιεροσόλυμα, πριν την ισραηλινή κατάληψη. Μας έδειξε παλιές, ασπρόμαυρες φωτογραφίες, όπου παρατήρησα ένα κοριτσάκι το οποίο φορούσε στο λαιμό ένα φυλαχτό με το αστέρι του Δαυίδ, που αποτελεί ιουδαϊκό σύμβολο. Ρώτησα ποια ήταν αυτή. Η κυρία Σοφία μου εξήγησε πως αυτή ήταν η Ιουδίθ, η καλύτερή της φίλη, μια μικρή Εβραία. Πριν από την κατοχή, μουσουλμάνοι, ιουδαίοι και χριστιανοί ζούσαν μαζί επί αιώνες, συνήθως ειρηνικά. Οι Εβραίοι ήταν λίγοι και οι υπόλοιποι Παλαιστίνιοι τους λυπούνταν και τους βοηθούσαν, αφού ήταν φτωχοί.

Το 1948 ξεκίνησε ο Πρώτος Αραβοϊσραηλινός Πόλεμος… Οι συμβουλές που διαδόθηκαν προς τους Παλαιστίνιους ήταν να παν να βρουν καταφύγιο στη Δυτική Όχθη και μετά από μερικές ‘βδομάδες, όταν η κατάσταση θα είχε ηρεμήσει, να επιστρέψουν. Ήταν ένα καλό σχέδιο για να ξεφορτωθούν τους Παλαιστίνιους… Αρχικά η οικογένεια της κυρίας Σοφίας νοίκιασε ένα φτωχικό δωμάτιο στη Βηθλεέμ. Ο καιρός περνούσε, αλλά τα νέα δε γίνονταν καλύτερα… Όταν προσπάθησαν να επιστρέψουν στα Ιεροσόλυμα, διαπίστωσαν πως τα σπίτια τους είχαν κατασχεθεί από Ισραηλινούς. Οι Παλαιστίνιοι είχαν γίνει ξένοι στην ίδια τους τη χώρα… Έτσι χιλιάδες Παλαιστίνιοι μετοίκησαν στη Δυτική Όχθη, αλλά και αλλού. Η κυρία Σοφία έχασε τα ίχνη της Ιουδίθ, της Εβραίας που ήταν η καλύτερη της φίλη. Τώρα δε μπορεί ούτε να πατήσει το πόδι της στα Ιεροσόλυμα.

Ένα από τα χειρότερα εμπόδια στο δρόμο προς την ειρήνη και την ανασύσταση του παλαιστινιακού κράτους είναι οι ισραηλινές αποικίες. Η ισραηλινή κυβέρνηση έχει χτίσει εκατοντάδες αποικίες εντός της Δυτικής Όχθης, που σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο είναι παράνομες, αφού απαγορεύεται η εγκατάσταση πολιτών μιας χώρας σε εδάφη που βρίσκονται υπό την κατοχή της χώρας αυτής. Φυσικά το Ισραήλ έχει άλλη γνώμη, αφού δε θεωρεί καν τη Δυτική Όχθη κατεχόμενη. Έτσι συνεχίζουν να χτίζουν νέες αποικίες και να επεκτείνουν τις υπάρχουσες.

Αυτές οι αποικίες προστατεύονται αυστηρά είτε από τον ισραηλινό στρατό είτε από τους οπλισμένους εποίκους. Πεντακόσιοι είκοσι χιλιάδες έποικοι ζουν στη Δυτική Όχθη! Κάποιοι απ’ αυτούς είναι σιωνιστές που δεν είναι ιδιαίτερα θρήσκοι, αλλά απλά επωφελούνται από τις επιδοτήσεις του Ισραήλ και τις φθηνότερες τιμές στην Παλαιστίνη. Οι περισσότεροι, ωστόσο, είναι θρησκόληπτοι ιουδαίοι που πιστεύουν πως αυτήν τη γη την είχε υποσχεθεί ο Θεός σ’ αυτούς κι ο Θεός θέλει να την πάρουν έστω και χύνοντας αίμα.

Όταν βρισκόμουν ακόμη στο Ισραήλ, ένας φίλος μου με πήγε μια βόλτα με το αυτοκίνητό του. Προτού καν το καταλάβω, μου είχε πει πως βρισκόμαστε στη Δυτική Όχθη. Εφόσον ήταν Ισραηλινός, ήταν πολύ εύκολο για ‘κείνον να μπει ακόμη και μέσα σε αποικία. Σταματήσαμε στην κορυφή ενός λόφου για να δούμε την περιοχή. Ένας οπλισμένος έποικος ήρθε αμέσως με το περιπολικό αυτοκίνητο για να ελέγξει ποιοι είμαστε. Αυτές οι αποικίες έχουν καταλάβει και τεράστιες αγροτικές εκτάσεις. Έχοντας πρόσβαση σε υψηλότερη τεχνολογία, εκμεταλλεύονται το μεγαλύτερο μέρος των αποθεμάτων νερού, ενώ από τους Παλαιστινίους απαιτείται ειδική άδεια ακόμη και για ένα απλό πηγάδι. Χωρίς νερό δε μπορούν να καλλιεργήσουν και χωρίς να καλλιεργήσουν, δε μπορούν να ζήσουν.

Αυτή η κατάσταση είναι που τρελαίνει τους Παλαιστίνιους. Φανταστείτε πως οι Ισραηλινοί επωφελούνται από το γεγονός πως γι’ αυτούς ισχύει ο πολιτικός νόμος, ενώ για τους Παλαιστίνιους ισχύει στρατιωτικός νόμος και για τα ίδια εγκλήματα (όπως η συμμετοχή σε ειρηνική διαμαρτυρία) φυλακίζονται για μήνες ακόμη και χωρίς να τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες! Κάποιοι λίγοι απελπισμένοι Παλαιστίνιοι καταλήγουν ν’ αντιστέκονται βίαια στην κατοχή. Πολύ περισσότεροι αγανακτούν κι αφήνουν πίσω τους αυτό το χάος για ν’ αναζητήσουν μια αξιοπρεπή ζωή στη Δύση. Άλλωστε, αυτός είναι ένας από τους στόχους των σιωνιστών: να ξεφορτωθούν τους Παλαιστίνιους με οποιοδήποτε τρόπο…

Περπατήσαμε στην Παλιά Πόλη της Βηθλεέμ, που είναι γραφική με τα πλακόστρωτα στενά της και τα πέτρινα σπίτια της. Κάπου εκεί επισκεφτήκαμε τον Ιερό Ναό της Γεννήσεως, όπου πιστεύεται πως γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός. Αναρωτιόμασταν αν τελικά όλες αυτές οι θρησκείες που γεννήθηκαν σ’ αυτούς τους τόπους έφεραν την ειρήνη ή τον πόλεμο… Αρκετά μοναστήρια λειτουργούν στην περιοχή και κάποια απ’ αυτά βρίσκονται σ’ εντυπωσιακές, απομονωμένες τοποθεσίες, όπως η Ιερά Λαύρα του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου.

Έπρεπε να δείξουμε θάρρος για να επισκεφτούμε την πόλη όπου η διαμάχη μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών είναι πιο έντονη. Αυτή είναι η Χεβρώνα, στο νότιο κομμάτι της Δυτικής Όχθης. Χιλιάδες Εβραίοι έποικοι ζουν σε παράνομες αποικίες γύρω από την πόλη. Στη Χεβρώνα η κατάσταση γίνεται ακόμη χειρότερη επειδή οπλισμένοι έποικοι, υπό την προστασία του ισραηλινού στρατού, ζουν ακόμη και μέσα στην αραβική πόλη, ανάμεσα στους Παλαιστίνιους! Οι Παλαιστίνιοι, όπως είναι γνωστό, συλλαμβάνονται, βασανίζονται και φυλακίζονται για την κατοχή ενός απλού μαχαιριού. Αυτό αφήνει ελεύθερους τους Εβραίους εποίκους να προσβάλλουν και να κακομεταχειρίζονται τους Παλαιστίνιους, αφού βρίσκονται υπό την προστασία του ισραηλινού στρατού, που συνήθως κάνει τα στραβά μάτια… Ωστόσο, μερικές φορές οι Εβραίοι έποικοι φτάνουν σε τόσο ακραίες καταστάσεις, που συγκρούονται με τον ισραηλινό στρατό, ο οποίος προσπαθεί να τους σταματήσει.

Περπατούσαμε προσεκτικά ανάμεσα στους ισραηλινούς στρατιώτες με τις φωτογραφικές μας μηχανές χαμηλωμένες, φυσικά… Στη Χεβρώνα βρίσκεται το Σπήλαιο των Πατριαρχών, που πιστεύεται πως είναι ο συλλογικός τάφος του Αβραάμ, του Ισαάκ, του Ιακώβ και των συζύγων τους. Οι πατριάρχες των τριών πιο γνωστών μονοθεϊστικών θρησκειών κάνουν αυτόν τον τόπο ιερό για μουσουλμάνους, ιουδαίους και χριστιανούς. Όπως καταλαβαίνετε, αυτό προκαλεί σοβαρές αναταραχές… Η χειρότερη από αυτές ήταν η σφαγή στο Σπήλαιο των Πατριαρχών το 1994. Ο Baruch Goldstein, ένας διακεκριμένος Εβραίος τρομοκράτης, άνοιξε πυρ εναντίον εκατοντάδων μουσουλμάνων που προσεύχονταν κατά τη διάρκεια του ραμαζανιού. Αν ήδη σας σόκαρε αυτό, ακούστε το εξής: Εβραίοι έποικοι είχαν χτίσει μνημείο προς τιμήν του ήρωά τους, του Goldstein και μέχρι σήμερα γιορτάζουν εκείνη τη μέρα!

Συνεχίσαμε το δρόμο μας για να επισκεφτούμε την Ιεριχώ, την αρχαιότερη οχυρωμένη πόλη στον κόσμο. Τυχαίνει να είναι και η χαμηλότερη, στα 258 μέτρα κάτω από το επίπεδο της θάλασσας. Το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Όχθης ήταν δροσερό, αφού βρίσκεται σε αρκετά μεγάλο υψόμετρο. Η Ιεριχώ ήταν ιδιαίτερα ζεστή, αλλά θέλαμε να επισκεφτούμε μια φάρμα, για να δούμε με τα μάτια μας πώς η ισραηλινή κυβέρνηση και οι έποικοι κάνουν μαρτύριο τη ζωή των Παλαιστινίων. Από τη μια πλευρά, παράνομες ισραηλινές αποικίες βρίσκονται σε όλη τη Δυτική Όχθη κι εκμεταλλεύονται το μεγαλύτερο μέρος των αποθεμάτων νερού. Οι ισραηλινές αρχές σχεδόν ποτέ δε χορηγούν άδειες στους Παλαιστίνιους για ν’ αντλήσουν νερό από το ίδιο τους το χωράφι. Οι Παλαιστίνιοι, όμως, είναι επίμονοι και φτάνουν σε σημείο να κουβαλούν νερό σε δεξαμενές από μακριά με τ’ αμάξια τους. Ύστερα συναντούν ένα ισραηλινό μπλόκο και οι στρατιώτες τους αναγκάζουν ν’ αδειάσουν όλο το νερό, για να βεβαιωθούν, λεν, πως δεν κρύβουν τίποτα παράνομο μέσα στις δεξαμενές…

Αν ποτέ καταφέρουν να βγάλουν σοδειά, θα πρέπει ν’ αγωνιστούν για να την πουλήσουν. Ο ισραηλινός στρατός συχνά κλείνει τους δρόμους για τους Παλαιστίνιους, για «λόγους ασφαλείας», υποτίθεται. Όταν αυτό συμβαίνει για μερικές μέρες συνεχόμενα, τα προϊόντα δεν είναι πια φρέσκα, οπότε οι αγρότες δε μπορούν πια να τα πουλήσουν ή πρέπει να τα πουλήσουν πολύ φθηνότερα και να ξεχάσουν το κέρδος τους. Την ίδια στιγμή, για τους Ισραηλίτες αγρότες των παράνομων αποικιών οι αυτοκινητόδρομοι είναι πάντα ανοιχτοί κι έτσι εκείνοι εξάγουν τα προϊόντα τους σ’ όλο τον κόσμο.

Κατευθυνόμενοι βόρεια, κάναμε έναν περίπατο στην πολύβουη Παλιά Πόλη της αρχαίας Νεαπόλεως (Nablus). Ήταν εύκολο να μπούμε στη Δυτική Όχθη, αλλά ξέραμε πως δε θα ‘ναι τόσο εύκολο να βγούμε προς το Ισραήλ… Ήμασταν έτοιμοι για λεπτομερείς ελέγχους των αποσκευών μας και εκτενείς ανακρίσεις σχετικά με το ποιόν μας, τη διαδρομή μας και τις γνωριμίες μας στην Παλαιστίνη. Ωστόσο, αυτό που θα συνέβαινε, δεν το είχαμε καν φανταστεί…

Φτάσαμε στο σημείο ελέγχου βόρεια του Jenin. Εφόσον αυτά δεν είναι ακριβώς σύνορα, ο συνοριακός σταθμός θύμιζε περισσότερο σταθμό διοδίων. Περιμέναμε στην ουρά πίσω από τ’ αυτοκίνητα. Αμέσως ακούσαμε έναν Ισραηλίτη στρατιώτη από τον πύργο ελέγχου να φωνάζει μέσω των μεγαφώνων. Ήταν στα εβραϊκά, οπότε δεν καταλαβαίναμε τι έλεγε. Ένας στρατιώτης οπλισμένος σαν αστακός μας έκανε ξεκάθαρο από μακριά πως έπρεπε να εξαφανιστούμε αμέσως! Προφανώς, οι Ισραηλινοί φοβήθηκαν τη μοτοσυκλέτα και νόμισαν πως ίσως να είμαστε Παλαιστίνιοι τρομοκράτες. Το ‘χω ξαναζήσει αυτό… Χωρίς να χάσω ούτε δευτερόλεπτο, γύρισα τη μοτοσυκλέτα και φύγαμε μακριά.

Οι Παλαιστίνιοι είδαν τι συνέβη και μας έδωσαν μερικές συμβουλές. Το χειρότερο ήταν πως δεν είχαμε καν την ευκαιρία να μιλήσουμε σε κάποιον, για να του εξηγήσουμε πως δεν είμαστε Παλαιστίνιοι. Η Στέλλα έβγαλε το κράνος της κι άρχισε να περπατά με τα χέρια ψηλά προς τους στρατιώτες. Κρατούσε το βυσσινί διαβατήριό της για να καταλάβουν πως είμαστε Ευρωπαίοι. Όπως είναι λογικό, η Στέλλα ήταν ιδιαίτερα αγχωμένη, αλλά όπως μας είπαν οι Παλαιστίνιοι, εκείνη έπρεπε να το κάνει, αφού εγώ, ως άντρας, θα ήμουν πολύ περισσότερο ύποπτος. Έδειξε ιδιαίτερο θάρρος και συνέχισε… Ο Ισραηλινός στρατιώτης φώναζε πάλι από τα μεγάφωνα στα εβραϊκά. Η Στέλλα από απόσταση φώναξε όσο δυνατά μπορούσε: «αγγλικά, σας παρακαλώ!». Ο στρατιώτης τη σημάδευε με το αυτόματό του όπλο και της φώναζε να φύγει πίσω!

Έπρεπε να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί… Μια λάθος κίνηση των χεριών μας εκείνη τη στιγμή θα μπορούσε να οδηγήσει στο θάνατό μας! Αν, για παράδειγμα, προσπαθούσα να βάλω το χέρι μου στην τσέπη για να βγάλω το διαβατήριό μου, θα με πυροβολούσαν αμέσως νομίζοντας πως είμαι Παλαιστίνιος τρομοκράτης που προσπαθεί να ενεργοποιήσει τη βόμβα αυτοκτονίας. Έχουν την εξουσιοδότηση και την εντολή να πυροβολούν και το χτύπημά τους δεν πρέπει να είναι για εκφοβισμό, αλλά για να σωριάσει τον εχθρό μονομιάς, προτού προλάβει να επιτεθεί εκείνος. Απ’ ό,τι φαίνεται, όταν σκοτώνουν κάποιον που δεν έπρεπε, βρίσκουν μια δικαιολογία πάντα για να τον ενοχοποιήσουν.

Η Στέλλα σταμάτησε να περπατά και φώναξε πως είμαστε τουρίστες. Ο στρατιώτης από τον πύργο ελέγχου ενημέρωσε τους υπεύθυνους κι επιτέλους δυο άλλοι οπλισμένοι στρατιωτικοί άρχισαν να πλησιάζουν από το έδαφος προς τη Στέλλα. Έλεγξαν το διαβατήριό της και η Στέλλα τους εξήγησε πως είμαστε απλά τουρίστες που ταξιδεύουμε στο «Ισραήλ». Της έκαναν μερικές ερωτήσεις κι ύστερα μου ‘γνεψαν να πλησιάσω κι εγώ με τη μοτοσυκλέτα. Μου έκαναν κι εμένα τις ίδιες ερωτήσεις, για να διασταυρώσουν αυτά που τους είπε η Στέλλα κι όταν πείστηκαν, μας άφησαν επιτέλους να περάσουμε τον έλεγχο…

Με την αδρεναλίνη να κυλά ακόμη στο αίμα μας, μπήκαμε ξανά στο Ισραήλ. Οδηγήσαμε λίγο πιο πέρα και σταματήσαμε στην άκρη του δρόμου για ν’ αναλογιστούμε τι συνέβη και να επαναφέρουμε τους χτύπους της καρδιάς μας σε φυσιολογικό επίπεδο. Άλλωστε, πήραμε μόνο μια μικρή γεύση των όσων αντιμετωπίζουν τακτικά οι Παλαιστίνιοι. Τελικά ήταν επικίνδυνο, αλλά σίγουρα ήταν ένα σπουδαίο μάθημα να δούμε με τα μάτια μας πώς είναι η ζωή για τους Παλαιστίνιους…

 

Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

 

Υπάρχουν πολλές αντικειμενικές πηγές πληροφόρησης στο διαδίκτυο, για να μάθει κανείς τι συμβαίνει στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη. Κάποιες από τις πιο ενδιαφέρουσες είναι:

5 Broken Cameras – Βραβευμένο ντοκιμαντέρ ενός Παλαιστίνιου με συμπαραγωγό έναν Ισραηλινό.

Γάζα ερχόμαστε – Βραβευμένο ντοκιμαντέρ του Αυγερόπουλου και Καρυπίδη σχετικά με τα πρώτα ξένα καΐκια μετά το 1967 που έσπασαν το θαλάσσιο αποκλεισμό της Γάζας.

The General’s Son – Ο γιος ενός Ισραηλινού στρατηγού μιλά ειλικρινά για όσα συμβαίνουν.

Breaking the Silence – Ισραηλινοί στρατιώτες μιλούν για τα κατεχόμενα της Παλαιστίνης.

Rabbis for Human Rights – Ισραηλινοί ραβίνοι αγωνίζονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Παλαιστίνη.

B’Tselem – Ισραηλινός οργανισμός για τα ανθρώπινα δικαιώματα στα κατεχόμενα