mad nomad: Since there were requests for Angeliki to write a little something about our adventures, she penned the following article. Enjoy!

As soon as we entered Chile, we made our first stop at the Pali Aike National Park. Said park has lots of inactive volcanoes, as well as impressive formations with fanciful names such as “The Devil’s Adobe”. There are also caves with a lot of information on the daily lives of the indigenous people who used to live there back in the day. My beloved guanacos were a cornerstone in the indigenous’ lives! We stayed at Pali Aike for a night and then continued our journey towards Punta Arenas, in order to find the tyres that we so urgently needed for the van!

The guanacos that welcomed us to the Pali Aike National Park!

Whilst driving next to the Strait of Magellan, not far from Punta Arenas, we stopped at the abandoned San Gregorio Farm. Said farm was established in 1876 and it is historically significant since it was the first farm as such in the region. Dozens of thousands of sheep were reared here, due to the increased demand for wool at the time. The sight of Punta Arenas reminded us that we hadn’t seen a large city in months; it is, in fact, the largest city at the Strait of Magellan. After a long search around the city’s huge duty free zone, we finally located the tyres that we were after, so we geared up Don Rufus, the way he deserves. We visited a couple of museums, where we learned a lot of interesting information on the indigenous populations of the region, before and after the arrival of the Europeans. The most impressive of all was their ability to survive in such an inhospitable environment. Although it was summer, when we were there, it was very cold and extremely windy! We were told by locals that it snows in winter, but it is less windy at least.

The abandoned San Gregorio Farm, during the era when the demand for wool was high, housed up to 122,000 sheep!

After three days at Punta Arenas, we decided to go on an excursion to the southernmost point that can be reached by road on continental America! Whilst driving next to the Strait of Magellan, we passed by a dog cemetery and other interesting spots, until we reached our destination. We parked at the end of the road and set off for a short hike to the San Isidro Lighthouse, which is continental America’s southernmost large lighthouse. The weather was not ideal, but at such latitudes one cannot ask for much. The landscape, however, made up for it to the max! We camped on the Strait of Magellan and on the following morning we saw a humpback whale not far from us! It was so quiet that we could even hear it!

Camping at the Strait of Magellan, on the southernmost road of continental America!

After visiting continental America’s southernmost point, it was time for insular America… We loaded the vehicles and ourselves on a ferryboat (built in Greece!) at Punta Arenas and two hours later we were setting foot at the uninteresting town of Porvenir in Tierra del Fuego. The atmosphere at the island was special and one really felt like they were at the edge of the world! Tierra del Fuego is shared between Chile and Argentina and we had just started exploring the Chilean part.

Exploring Tierra del Fuego!

Our first stop was Laguna de los Cisnes, in order to see the stromatolites, which were created by microorganisms, mainly cyanobacteria, which were allegedly the first organisms to appear on Earth! There are only 14 places on the planet, where one can see stromatolites as such, so it was a good opportunity to find out what they look like. Next on the list was a colony of king penguins. We couldn’t come as close to them as we did with the Magellanic penguins that we had visited some time earlier. It was the first time, however, that we got to see them and we learned a lot about the way they live; Elias also took some very nice photos of them!

King penguins are a rare sight, but we came across them at a remote corner of Tierra del Fuego!

On the following day, we crossed the border at the nearly-abandoned Bellavista Pass, which may have been the easiest border crossing we did until now! Thus, we were back in Argentina. Until now everything was completely deserted. The Argentinian part of Tierra del Fuego was livelier, though. We spent two nights at Lake Yehuin, which impressed us with its beauty and tranquillity, since there was no wind, a very rare phenomenon in Patagonia! The winds in Tierra del Fuego are so strong that the trees in many parts are always bent!

Lake Yehuin enchanted us with its beauty and tranquility, since it was calm, a rare phenomenon in Patagonia!

We were by now on the homestretch for Ushuaia, our main destination in Tierra del Fuego. That is an important milestone for travellers, since it’s the southernmost city in the world! At Ushuaia we had arranged to meet with the Temperidis family of the “The World Offroad 2” expedition, whom Elias had first met in Asia years earlier. Akis and Vula had been traveling in an Iveco truck with their daughter, Anastasia, over the last six years. When we met with them, they were very close to completing their long journey. We spent a week together, during which we engaged in interesting activities and visited several places at the southern part of Tierra del Fuego.

The big meeting with the team of “The World Offroad 2” expedition!

Ushuaia is a fairly interesting city. Its centre is cute, albeit a little touristy, while it is reminiscent of a European winter resort. Vessels that take tourists to Antarctica depart from Ushuaia; hence its port is quite busy. An important part of the city is its old prison, which was larger than I expected and has now been turned into a museum. In the past, Argentina would send both criminals and dissidents to Ushuaia, the way Great Britain had done with Australia. After exploring the city all together, we headed to a nice wild camping spot with a river and horses, 20 km (12 miles) away from Ushuaia. We stayed there two days and explored the surrounding area. I went hiking with a pack of husky dogs that pull sledges during winter and had an amazing time! Elias and Akis hiked to the Esmeralda Lake, which they really enjoyed!

The beautiful Lake Esmeralda, where Akis and Elias hiked!

It was time to head to the end of the southernmost road in the world! Whilst driving next to the Beagle Channel this time, we were heading east. It was sunny and the landscapes were gorgeous! The end of the world’s southernmost road was nothing special in appearance. It was, however, an important milestone for all of us, which filled us with a sense of fulfilment. We then spent two nights camping next to beautiful rivers, cooking, playing board games and discussing for hours about all those things that determine our strange lives… Upon returning we saw a dead whale that was washed ashore. We also visited the Harberton Farm, which was the first farm at Tierra del Fuego. It was set up by an English family. Despite spending unforgettable moments, it was time to say our goodbyes. This is the fate of travellers after all… Each goes off on their way. Akis, Vula and Anastasia would spend a few more days at Ushuaia, while we had to begin our journey to the north.

Exploring together the world’s southernmost road!

Once back to the Chilean part of Tierra del Fuego, we spent a night at the municipal camping of the small (and weird) town of Cerro Sombrero, which Akis and Vula had mentioned. The camping had brand new facilities of high standards and, surprisingly, it was completely free of charge! On the following day and amidst gale-force winds, we embarked on a boat at Bahía Azul, in order to cross the Strait of Magellan and return to continental America. Seamen in these lands are true heroes and despite the extreme weather conditions, they were able to sail us across safely. We tipped our sombreros to them!

Tierra del Fuego generously offers such magical places for camping!

This is our documentary about our adventures in Tierra del Fuego (with English subtitles):

mad nomad: Αφού υπήρξαν αιτήματα να εξιστορήσει η Αγγελική τις περιπέτειές μας, έγραψε εκείνη το παρακάτω άρθρο. Απολαύστε το!

Μόλις μπήκαμε στη Χιλή, κάναμε την πρώτη μας στάση στο Εθνικό Πάρκο Pali Aike. Το εν λόγω πάρκο έχει πολλά ανενεργά ηφαίστεια κι εντυπωσιακούς σχηματισμούς με ευφάνταστες ονομασίες, όπως «Το Σπίτι του Διαβόλου». Έχει και σπηλιές με αρκετές πληροφορίες για την καθημερινότητά των ιθαγενών, που ζούσαν εκεί τα παλιά τα χρόνια. Εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στη ζωή τους έπαιζαν τα αγαπημένα μου γκουανάκο! Μείναμε ένα βράδυ στο Pali Aike κι ύστερα συνεχίσαμε την πορεία μας προς την Punta Arenas, ώστε να βρούμε τα ελαστικά που χρειαζόμασταν επειγόντως για το βανάκι!

Τα γκουανάκο, που μας υποδέχτηκαν στο Εθνικό Πάρκο Pali Aike!

Οδηγώντας δίπλα στα Στενά του Μαγγελάνου, λίγο πριν την Punta Arenas, σταματήσαμε στην εγκαταλειμμένη Φάρμα San Gregorio. Η συγκεκριμένη φάρμα ιδρύθηκε το 1876 κι έχει ιστορική σημασία, καθώς ήταν η πρώτη τέτοια φάρμα στην περιοχή. Εκεί εξέτρεφαν δεκάδες χιλιάδες πρόβατα, λόγω της αυξημένης ζήτησης για μαλλί την εποχή εκείνη. Η εικόνα της Punta Arenas μας θύμισε ότι είχαμε μήνες να συναντήσουμε μεγάλη πόλη˙ είναι εξάλλου η μεγαλύτερη στα Στενά του Μαγγελάνου. Μετά από πολύ ψάξιμο στην τεράστια αφορολόγητη ζώνη της πόλης, εντοπίσαμε τα ελαστικά που χρειαζόμασταν, οπότε «ντύσαμε» τον Δον Ρούφο όπως του αρμόζει. Επισκεφτήκαμε κάποια μουσεία, όπου μάθαμε πολλές κι ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τους ιθαγενείς της περιοχής πριν και μετά την άφιξη των Ευρωπαίων. Το πιο εντυπωσιακό ήταν η ικανότητα διαβίωσής τους σε τόσο αφιλόξενο περιβάλλον. Παρόλο που ήταν καλοκαίρι, όταν βρισκόμασταν εκεί, έκανε πολύ κρύο και είχε τρομερό αέρα! Όπως μας είπαν και οι ντόπιοι, τον χειμώνα χιονίζει, αλλά ο αέρας κόβει.

Η εγκαταλειμμένη φάρμα San Gregorio, την εποχή που η ζήτηση για μαλλί ήταν τεράστια, εξέτρεφε έως και 122.000 πρόβατα!

Μετά από τρεις μέρες στην Punta Arenas, αποφασίσαμε να εκδράμουμε έως το νοτιότερο σημείο που φτάνει ο δρόμος στην ηπειρωτική Αμερική! Οδηγώντας πάλι δίπλα στα Στενά του Μαγγελάνου, περάσαμε από νεκροταφείο σκύλων και άλλα ενδιαφέροντα σημεία μέχρι να φτάσουμε στον προορισμό μας. Παρκάραμε στο τέλος του δρόμου και ξεκινήσαμε μια σύντομη πεζοπορία μέχρι τον Φάρο San Isidro, που είναι ο νοτιότερος μεγάλος φάρος της ηπειρωτικής Αμερικής. Ο καιρός δεν ήταν ιδανικός, αλλά σε τέτοια γεωγραφικά πλάτη δεν μπορούσαμε να έχουμε και μεγάλες απαιτήσεις. Το τοπίο, ωστόσο, μας αποζημίωσε πλήρως! Κατασκηνώσαμε πάνω στα Στενά του Μαγγελάνου και το επόμενο πρωί αντικρίσαμε σε κοντινή απόσταση μια μεγάπτερη φάλαινα! Επικρατούσε τέτοια ησυχία, που μπορούσαμε ακόμα και να την ακούσουμε!

Κατασκηνώνοντας στα Στενά του Μαγγελάνου, στον νοτιότερο δρόμο της ηπειρωτικής Αμερικής!

Αφού επισκεφτήκαμε και το νοτιότερο σημείο της ηπειρωτικής Αμερικής, σειρά είχε η νησιωτική Αμερική… Φορτώσαμε τα οχήματα και τους εαυτούς μας σε καράβι (ναυπηγημένο στην Ελλάδα!) από την Punta Arenas και δύο ώρες αργότερα κατεβαίναμε στο αδιάφορο Porvenir, στη Γη του Πυρός. Η ατμόσφαιρα στο νησί ήταν ιδιαίτερη και πραγματικά αισθανόσουν ότι βρίσκεσαι στην άκρη του κόσμου! Τη Γη του Πυρός μοιράζονται η Χιλή και η Αργεντινή και είχαμε μόλις ξεκινήσει την εξερεύνηση του κομματιού της Χιλής.

Εξερευνώντας τη Γη του Πυρός!

Πρώτη μας στάση ήταν η Laguna de los Cisnes, για να δούμε τους στρωματόλιθους, οι οποίοι δημιουργούνται από μικροοργανισμούς, κυρίως κυανοβακτήρια, που πιθανολογείται ότι είναι οι πρώτοι οργανισμοί που εμφανίστηκαν στη Γη! Στρωματόλιθους συναντά κανείς μόνο σε δεκατέσσερα μέρη παγκοσμίως, οπότε ήταν μια καλή ευκαιρία να τους δούμε. Σειρά είχε μια αποικία βασιλικών πιγκουίνων, τους οποίους όμως δεν μπορούσαμε να πλησιάσουμε όσο τους μαγγελανικούς, που είχαμε επισκεφτεί λίγο καιρό νωρίτερα. Ήταν ωστόσο η πρώτη φορά που τους βλέπαμε και μάθαμε πολλά για τη ζωή τους˙ ο Ηλίας τους τράβηξε και πολύ ωραίες φωτογραφίες!

Οι βασιλικοί πιγκουίνοι είναι σπάνιο θέαμα, αλλά τους συναντήσαμε σε μια απομακρυσμένη γωνιά της Γης του Πυρός!

Την επόμενη μέρα, περάσαμε τα σύνορα από το ξεχασμένο Paso Bellavista, ίσως τα πιο εύκολα σύνορα που περάσαμε μέχρι τώρα! Έτσι ξαναμπήκαμε στην Αργεντινή. Μέχρι τώρα όλα ήταν τελείως έρημα. Το αργεντίνικο κομμάτι της Γης του Πυρός, όμως, είχε περισσότερη ζωή. Περάσαμε δύο βράδια στη Λίμνη Yehuin, η οποία μας εντυπωσίασε με την ομορφιά και τη γαλήνη της, αφού δεν είχε αέρα, φαινόμενο σπάνιο στην Παταγονία! Οι άνεμοι στη Γη του Πυρός είναι τόσο θυελλώδεις, που τα δέντρα σε πολλά σημεία είναι μονίμως γερμένα!

Η Λίμνη Yehuin μας μάγεψε με την ομορφιά και τη γαλήνη της, αφού επικρατούσε νηνεμία, φαινόμενο σπάνιο στην Παταγονία!

Βρισκόμασταν, πλέον, στην τελική ευθεία για τον βασικό προορισμό μας στη Γη του Πυρός, την Ushuaia, η οποία είναι ένα σημαντικό ορόσημο για τους ταξιδιώτες, αφού αποτελεί τη νοτιότερη πόλη του κόσμου! Στην Ushuaia είχαμε ραντεβού με την οικογένεια Τεμπερίδη της αποστολής “The World Offroad 2”, με τους οποίους ο Ηλίας είχε πρωτογνωριστεί στην Ασία πριν πολλά χρόνια. Ο Άκης και η Βούλα ταξίδευαν μ’ ένα φορτηγό Iveco, μαζί με την κόρη τους, Αναστασία, τα τελευταία έξι χρόνια. Όταν τους συναντήσαμε, ήταν αρκετά κοντά στην ολοκλήρωση του μεγάλου οδοιπορικού τους. Περάσαμε μια βδομάδα μαζί, κατά τη διάρκεια της οποία κάναμε όμορφες δραστηριότητες κι επισκεφτήκαμε αρκετά μέρη στο νότιο κομμάτι της Γης του Πυρός.

Η μεγάλη συνάντηση με την ομάδα της αποστολής “The World Offroad 2”!

Η Ushuaia έχει αρκετό ενδιαφέρον σαν πόλη. Το κέντρο της είναι χαριτωμένο, αν και κάπως τουριστικό, ενώ θυμίζει ευρωπαϊκό, χειμερινό θέρετρο. Από την Ushuaia φεύγουν και τα πλοία, που πηγαίνουν τουρίστες στην Ανταρκτική, οπότε το λιμάνι της είχε αρκετή κίνηση. Σημαντικό κομμάτι της πόλης είναι και η παλιά της φυλακή, η οποία είναι μεγαλύτερη απ’ ό,τι περίμενα και πλέον έχει μετατραπεί σε μουσείο. Στο παρελθόν, η Αργεντινή έστελνε κατάδικους και αντιφρονούντες στην Ushuaia, όπως έκανε η Μεγάλη Βρετανία στην Αυστραλία. Αφού εξερευνήσαμε την πόλη όλοι μαζί, κατευθυνθήκαμε προς ένα όμορφο σημείο με ποταμάκι και άλογα, 20 χιλιόμετρα έξω από την Ushuaia, για κατασκήνωση. Μείναμε εκεί δυο μέρες κι εξερευνούσαμε τη γύρω περιοχή. Εγώ πήγα για πεζοπορία με μια αγέλη από σκυλιά χάσκυ, που τον χειμώνα τραβούν έλκηθρα και πέρασα υπέροχα! Ο Ηλίας με τον Άκη πεζοπόρησαν μέχρι τη Λίμνη Esmeralda, που τους άρεσε πολύ!

Η πανέμορφη Λίμνη Esmeralda, στην οποία πεζοπόρησαν ο Άκης με τον Ηλία!

Είχε έρθει η ώρα να ξεκινήσουμε την πορεία μας προς το τέρμα του νοτιότερου δρόμου στον κόσμο! Οδηγώντας δίπλα στο Κανάλι Beagle αυτήν τη φορά, κατευθυνόμασταν προς τ’ ανατολικά. Είχε λιακάδα και τα τοπία ήταν πανέμορφα! Το τέρμα του νοτιότερου δρόμου στον κόσμο δεν είχε κάτι ιδιαίτερο εμφανισιακά. Ήταν, όμως, ένα σημαντικό ορόσημο για όλους μας, που μας γέμισε με ένα αίσθημα εκπλήρωσης. Στη συνέχεια, περάσαμε δύο βραδιές κατασκηνώνοντας δίπλα σε όμορφα ποταμάκια, μαγειρεύοντας, παίζοντας επιτραπέζια και συζητώντας για ώρες για όλα εκείνα που ρυθμίζουν την παράξενη ζωή μας… Επιστρέφοντας, είδαμε μια νεκρή φάλαινα ξεβρασμένη στην ακτή. Επισκεφτήκαμε τη Φάρμα Harberton, η οποία ήταν η πρώτη φάρμα στη Γη του Πυρός. Την είχε ιδρύσει μια οικογένεια Άγγλων. Αν και περάσαμε αξέχαστες στιγμές, είχε έρθει η ώρα ν’ αποχαιρετήσουμε την παρέα μας. Αυτή είναι η μοίρα των οδοιπόρων… Καθένας παίρνει τον δρόμο του. Ο Άκης με τη Βούλα και την Αναστασία θα περνούσαν λίγες μέρες ακόμα στην Ushuaia, ενώ εμείς έπρεπε να ξεκινήσουμε την πορεία μας προς τα βόρεια.

Εξερευνώντας όλοι μαζί τον νοτιότερο δρόμο του κόσμου!

Αφότου μπήκαμε ξανά στο χιλιανό κομμάτι της Γης του Πυρός, περάσαμε ένα βράδυ στο δημοτικό κάμπινγκ της μικρής (και περίεργης) πόλης Cerro Sombrero, για το οποίο μας είχαν μιλήσει ο Άκης και η Βούλα. Το κάμπινγκ είχε ολοκαίνουργιες εγκαταστάσεις υψηλών προδιαγραφών και, παραδόξως, ήταν τελείως δωρεάν! Την επόμενη μέρα κι εν μέσω θυελλωδών ανέμων, επιβιβαστήκαμε σε καράβι στην Bahía Azul, για να διασχίσουμε τα Στενά του Μαγγελάνου και να βρεθούμε ξανά στην ηπειρωτική Αμερική. Οι ναυτικοί σε αυτά τα μέρη είναι πραγματικοί ήρωες και παρά τις εξαιρετικά δύσκολες καιρικές συνθήκες, μας πέρασαν απέναντι με ασφάλεια. Τους βγάζουμε το sombrero μας!

Τέτοια ονειρικά μέρη μας προσέφερε απλόχερα η Γη του Πυρός, για να κατασκηνώνουμε!

Αυτό είναι το ντοκιμαντέρ μας σχετικά με τις περιπέτειές μας στη Γη του Πυρός: