mad nomad: Since there were requests for Angeliki to write a little something about our adventures, she penned the following article. Enjoy!

Once back to Argentina from Chile, we set off towards the East. A few hours before, we were at the Pacific Ocean and two days later at the Atlantic Ocean! We covered over 1,000 km (621 miles) in order to visit the Valdés Peninsula, which is home to many marine mammals! There were also two Welsh colonies on our way, so we stopped to see them. Both Dolavon and Gaiman have a lot of Welsh elements to them, which one can realise, if they’ve been to Wales.

The Welsh colony of Gaiman with its red dragon, which is the emblem of Wales.

We then spent a night at the secluded Punta Ninfas. There may not have been any people around, but there were countless female sea elephants (their men were absent at that time of the year). We got quite close to them and we spent plenty of time observing them! Prior to entering the Valdés Peninsula National Park, we made a stop at Puerto Madryn, a rather touristy town, on the beach. It was holiday season, so it was very busy and the beach was packed with bathers. There was nothing particularly memorable about the city or its beach. The Valdés Peninsula National Park was very close to it, though, and it was calling for us!

We spent a long time observing the female sea elephants, which we met at the secluded Punta Ninfas.

The Valdés Peninsula is huge and surrounded by vast, private farms. We explored it by motorbike, as there is no tarmac in sight, so there was no reason to trouble the van. We stopped at three different spots. We first visited the penguins, then the sea lions and sea elephants and finally the Puerto Pirámides village. One could get quite close to the penguins, so we spent a bit of time observing them. They are so much fun! On the next spot, we saw the female sea elephants with their cubs and the sea lions with their whole harems. Although we were quite far from the happenings on the beach, we were delighted by the sight! Thankfully, we got to see sea lions from really up close later on on our trip. We finally visited the picturesque village of Puerto Pirámides, which is a tourist resort and rather pretty. It reminded me a little of Cabo Polonio in Uruguay. We also got to see lots of guanacos on the way!

A sea lion with its harem, at the Valdés Peninsula National Park.

We were on our way towards the Andes again, heading to Los Antiguos, which is famous for its fruits and vegetables. Back in the day, it used to be a destination for the elderly of the Tehuelche tribe. The cherries we bought (it is considered the cherry capital), were probably the tastiest I have ever tried! We next visited the lakes Lago Posadas and Lago Pueyrredón, which share a border, but are of different colours! The landscapes were dreamy and there was not a single soul around… There was plenty of relentless wind, though!

Despite the gale-force wind, Elias opted to reach Lago Posadas on his motorbike, through an off-road route (RP 41), which he was well impressed by!

We continued our journey to the South and to the Argentina’s most famous sites, whilst driving through vast steppes. Just before arriving at the town of El Chaltén, we saw the iconic Mount Fitz Roy, with its pointed peaks, welcoming us. It was a magical sight, as we had seen it numerous times in photos and videos, but surely from up close it was very special. We spent several days in El Chaltén, as this area is a hiking heaven. We chose to do a three-day hike, during which we visited Mouth Fitz Roy, the Grand Glacier, several lakes, one of which also had icebergs (!), a waterfall, as well as Mount Torre. The hiking trails were well organised, with free camping spots. There were, however, far too many people. Upon our return to the town after such a trek, we ate amazing meats… I shall never forget the skirt steak in particular!

Beholding Mount Fitz Roy (3,405 m / 11,171 ft), during our tree-day hike!

After a few hours of driving southwards, we arrived at another popular, tourist destination in the Argentinian Patagonia, called El Calafate. This town is famous for the Perito Moreno Glacier, which you may have seen in photographs. The town centre is cute, it’s lively, there are shops and very tasty ice-creams! We spent Elias’ birthday there and we went to an outdoor festival, which was a lot of fun! Around 80 km (50 miles) away, lays the national park which houses the glacier. We spent a wonderful night at the Roca Lake in said park, in order to head to the glacier early on the following day. There was another 4×4 there, for the same reason, and the girl from the 4×4 got to see a puma! It is a very rare sight and I was quite jealous!

We spend a wonderful evening at the shores of Roca Lake, while a puma also appeared. Sadly though, we didn’t see it.

The Perito Moreno Glacier is an impressive sight and one cannot get enough of it! Neither of us had seen anything like it before and we spent hours gazing at it. As we found out, it is as big as the city of Buenos Aires, meaning that it’s really huge! We were lucky enough to see several icebergs breaking off from the glacier; they made a deafening sound whilst falling into the lake. It looked as if it was in slow motion! After spending hours admiring it, we returned to El Calafate and met up with a group of Greeks who were on a photographic expedition in Argentina and Chile. It was a very nice and full day!

The impressive Perito Moreno Glacier, contrary to others, does not shrink, but in fact advances up to two metres per day!

We dedicated a few days to this area and continued southwards; we were getting ever so close to Tierra del Fuego! Just a breath away from it, lays the Loyola Beach, where in 1911 a sailing vessel, the Marjory Glen, was grounded, following a fire in its hold. The shipwreck can be visited and had been used for military exercises by the Argentinian air-force, so it’s full of holes! The sight is impressive, but also eerie, just like the landscape around it.

The Patagonian seas are full of shipwrecks, since gale-force winds are common in these areas. Marjory Glen is one of those countless shipwrecks; it was grounded on this South Atlantic beach in 1911.

A few hours away from the Marjory Glen shipwreck lays Cabo Virgenes, which is home to a huge Magellanic penguin colony! In order to arrive there, we passed through oil fields and farms, while this is where the iconic road Ruta 40 begins. We had literally scoured it during the previous months! The penguin colony was very interesting and there was a lot of action, while we got to learn a lot of things about their way of life. I had dressed up as a penguin, in the hope of making friends, but I couldn’t fool them…

The huge colony of Magellanic penguins, just opposite of Tierra del Fuego, was very interesting!

Everything had been going surprisingly well for quite some time, so upon our return from Cabo Virgenes, one of our tires got badly torn from the stones. This called for an urgent tire change. We entered Chile again, in order to find a solution, but also in order to explore a part of it, which was very interesting, prior to getting to Tierra del Fuego, the southernmost point of our journey! We were gazing at the Strait of Magellan and Tierra del Fuego opposite for quite some time, with a sense of accomplishment for having succeeded in reaching the edge of the Earth…

This is the sixth episode of our documentary about our adventures in Argentina (with English subtitles):

mad nomad: Αφού υπήρξαν αιτήματα να εξιστορήσει η Αγγελική τις περιπέτειές μας, έγραψε εκείνη το παρακάτω άρθρο. Απολαύστε το!

Επιστρέφοντας στην Αργεντινή από τη Χιλή, βάλαμε πλώρη προς τέρμα ανατολικά. Λίγες ώρες πριν βρισκόμασταν στον Ειρηνικό Ωκεανό και δύο μέρες μετά, στον Ατλαντικό! Διανύσαμε πάνω από 1.000 χιλιόμετρα προκειμένου να επισκεφτούμε τη Χερσόνησο Valdés, που φιλοξενεί πολλά θαλάσσια ζωάκια! Στον δρόμο μας ήταν και δύο ουαλικές αποικίες, οπότε σταματήσαμε να τις δούμε. Το Dolavon και το Gaiman, όντως, έχουν αρκετά ουαλικά στοιχεία, όπως μπορεί να διαπιστώσει κάποιος που έχει πάει στην Ουαλία.

Η ουαλική αποικία του Gaiman, με τον κόκκινο δράκο, που αποτελεί το έμβλημα της Ουαλίας.

Στη συνέχεια, περάσαμε ένα βράδυ στο απομονωμένο Punta Ninfas. Μπορεί να μην είχε ανθρώπους, είχε όμως αμέτρητες θαλάσσιες ελεφαντίνες (οι άντρες τους απουσιάζουν αυτήν την περίοδο). Καταφέραμε να φτάσουμε αρκετά κοντά τους και τις παρατηρούσαμε για ώρα! Πριν μπούμε στο Εθνικό Πάρκο της Χερσονήσου Valdés, σταματήσαμε στο Puerto Madryn, μια αρκετά τουριστική πόλη, πάνω στην παραλία. Ήταν περίοδος διακοπών, οπότε είχε πάρα πολύ κόσμο και η παραλία κατακλυζόταν από λουόμενους. Η πόλη δεν είχε κάτι ιδιαίτερα αξιομνημόνευτο ούτε και η παραλία. Είχε, όμως, αρκετά κοντά το Εθνικό Πάρκο της Χερσονήσου Valdés, το οποίο μας καλούσε!

Παρατηρούσαμε για ώρα τις θαλάσσιες ελεφαντίνες, που συναντήσαμε στο απομονωμένο Punta Ninfas.

Η Χερσόνησος Valdés είναι τεράστια και περιστοιχίζεται από αχανείς εκτάσεις με ιδιωτικές φάρμες. Την εξερευνήσαμε με τη μοτοσυκλέτα, αφού άσφαλτος δεν υπάρχει πουθενά, οπότε δεν υπήρχε λόγος να ταλαιπωρήσουμε το βανάκι. Σταματήσαμε σε τρία διαφορετικά σημεία. Πρώτα είδαμε τους πιγκουίνους, μετά τα θαλάσσια λιοντάρια και τους θαλάσσιους ελέφαντες και τέλος το χωριό Puerto Pirámides. Στους πιγκουίνους μπορούσε να πάει κανείς αρκετά κοντά κι έτσι περάσαμε αρκετή ώρα παρατηρώντας τους. Είναι πάρα πολύ διασκεδαστικοί! Στο επόμενο σημείο, είδαμε θαλάσσιες ελεφαντίνες με τα μωρά τους και θαλάσσια λιοντάρια με όλο το χαρέμι τους. Παρόλο που ήμασταν σε μεγάλη απόσταση από τα τεκταινόμενα στην παραλία, ενθουσιαστήκαμε με το θέαμα! Ευτυχώς, αργότερα στο ταξίδι είδαμε θαλάσσια λιοντάρια από πολύ κοντά. Τέλος, επισκεφτήκαμε το γραφικό χωριό Puerto Pirámides, που αποτελεί τουριστικό θέρετρο και είναι αρκετά όμορφο. Μου θύμισε λιγάκι το Cabo Polonio στην Ουρουγουάη. Σε όλη τη διαδρομή είδαμε, επίσης, πολλά γκουανάκο!

Θαλάσσιο λιοντάρι με το χαρέμι του, στο Εθνικό Πάρκο της Χερσονήσου Valdés.

Κατευθυνθήκαμε και πάλι προς τις Άνδεις, με προορισμό το Los Antiguos, που φημίζεται για τα οπωροκηπευτικά του. Κάποτε, αποτελούσε την τελευταία κατοικία για τους ηλικιωμένους της φυλής Tehuelche. Τα κεράσια που αγοράσαμε (θεωρείται η πρωτεύουσα των κερασιών), ήταν, μάλλον, τα νοστιμότερα που έχω φάει ποτέ! Σειρά είχε η επίσκεψη στις λίμνες Lago Posadas και Lago Pueyrredón, οι οποίες συνορεύουν, αλλά έχουν διαφορετικά χρώματα! Τα τοπία ήταν ονειρεμένα και δεν υπήρχε ψυχή… Υπήρχε, όμως, ανελέητος αέρας!

Παρόλους τους θυελλώδεις ανέμους, ο Ηλίας προτίμησε να φτάσει στη Lago Posada με τη μοτοσυκλέτα του, μέσω μιας εκτός δρόμου διαδρομής (την RP 41), που τον εντυπωσίασε!

Συνεχίσαμε την πορεία μας προς τα νότια και προς τα πιο διάσημα αξιοθέατα της Αργεντινής, οδηγώντας μέσα από αχανείς στέπες. Λίγο πριν φτάσουμε στην κωμόπολη El Chaltén, αντικρίσαμε το εμβληματικό Όρος Fitz Roy (3.405 μ.), με τις αιχμηρές του κορυφές να μας καλωσορίζουν. Ήταν ένα μαγευτικό θέαμα, καθώς το είχαμε δει πολλάκις σε φωτογραφίες και βίντεο, όμως από κοντά είχε σίγουρα άλλη χάρη. Αφιερώσαμε αρκετές μέρες στο El Chaltén, καθώς η περιοχή αυτή αποτελεί έναν πεζοπορικό παράδεισο! Εμείς επιλέξαμε μια τριήμερη πεζοπορία, κατά τη διάρκεια της οποίας επισκεφτήκαμε το Όρος Fitz Roy φυσικά, τον Παγετώνα Glaciar Grande, αρκετές λίμνες, μία εκ των οποίων είχε και παγόβουνα μέσα (!), έναν καταρράκτη, αλλά και το Όρος Torre (3.133 μ.). Οι πεζοπορικές διαδρομές ήταν καλά οργανωμένες, με δωρεάν σημεία κατασκήνωσης. Είχε, όμως, πάρα πολύ κόσμο. Όταν επιστρέψαμε στην πόλη μετά από μια τέτοια πεζοπορία, φάγαμε συγκλονιστικά κρέατα… Την μπριζόλα λαιμού, συγκεκριμένα, δεν θα την ξεχάσω ποτέ!

Αντικρίζοντας από κοντά το θρυλικό Όρος Fitz Roy (3.405 μ.), κατά τη διάρκεια της τριήμερης πεζοπορίας μας!

Μερικές ώρες οδήγησης προς τα νότια βρίσκεται ο άλλος δημοφιλής, τουριστικός προορισμός της αργεντίνικης Παταγονίας, το El Calafate. Η πόλη αυτή είναι διάσημη για τον Παγετώνα Perito Moreno, που ίσως να έχετε δει σε φωτογραφίες. Το κέντρο της είναι χαριτωμένο, έχει ζωή, έχει μαγαζιά και πολύ νόστιμα παγωτά! Περάσαμε τα γενέθλια του Ηλία εκεί και πήγαμε σ’ ένα υπαίθριο φεστιβάλ, που ήταν πολύ ευχάριστο! Γύρω στα 80 χιλιόμετρα μακριά, βρίσκεται το εθνικό πάρκο που φιλοξενεί τον παγετώνα. Περάσαμε μια υπέροχη νύχτα στη Λίμνη Roca, στο εν λόγω πάρκο, προκειμένου να πάμε στον παγετώνα νωρίς την επόμενη μέρα. Υπήρχε κι ένα ακόμη 4×4 εκεί, για τον ίδιο λόγο, και η κοπέλα από εκείνο το 4×4 είδε πούμα! Είναι κάτι πολύ σπάνιο και ζήλεψα αρκετά!

Στην όχθη της Λίμνης Roca περάσαμε μια υπέροχη βραδιά κι εμφανίστηκε πούμα! Δυστυχώς, όμως, εμείς δεν το είδαμε.

Ο Παγετώνας Perito Moreno είναι ένα εντυπωσιακό θέαμα, που δε χορταίνεις να το κοιτάς! Δεν είχαμε ξαναδεί κάτι τέτοιο και περάσαμε ώρες να τον θαυμάζουμε. Όπως μάθαμε, έχει το μέγεθος της πόλης του Μπουένος Άιρες, οπότε είναι πραγματικά τεράστιος! Είχαμε την τύχη να δούμε αρκετά παγόβουνα να αποκολλούνται από τον παγετώνα και να πέφτουν με εκκωφαντικό θόρυβο στη λίμνη. Το θέαμα είναι σα να παίζει σε αργή κίνηση! Αφού περάσαμε ώρες θαυμάζοντάς τον, επιστρέψαμε στο El Calafate, όπου είχαμε κανονίσει να συναντηθούμε με μια παρέα Ελλήνων, που έκανε φωτογραφικό ταξίδι στην Αργεντινή και τη Χιλή. Ήταν μια πολύ όμορφη και γεμάτη μέρα!

Ο εντυπωσιακός Παγετώνας Perito Moreno, σε αντίθεση με άλλους, όχι απλά δε συρρικνώνεται, αλλά προχωρά κιόλας έως δύο μέτρα κάθε μέρα!

Αφιερώσαμε λίγες μέρες σε αυτήν την περιοχή και συνεχίζοντας νότια, φτάναμε όλο και πιο κοντά στη Γη του Πυρός! Μια ανάσα πιο πριν, βρίσκεται η Παραλία Loyola, όπου το 1911 προσάραξε ένα πλοίο, το Marjory Glen, έπειτα από φωτιά στο αμπάρι του. Το κουφάρι του πλοίου είναι επισκέψιμο και είχε χρησιμοποιηθεί για στρατιωτικές ασκήσεις από την πολεμική αεροπορία της Αργεντινής, οπότε είναι γεμάτο τρύπες! Το θέαμα είναι εντυπωσιακό και συνάμα απόκοσμο, όπως και το τοπίο τριγύρω του.

Οι θάλασσες της Παταγονίας είναι γεμάτες ναυάγια, αφού οι θυελλώδεις άνεμοι αποτελούν συχνό φαινόμενο στις περιοχές αυτές. Ένα από τα πάμπολλα ναυάγια είναι και το Marjory Glen, που προσάραξε σ’ αυτήν την παραλία του Νότιου Ατλαντικού το 1911.

Λίγες ώρες δρόμο από το ναυάγιο Marjory Glen βρίσκεται το Cabo Virgenes, που φιλοξενεί μια τεράστια αποικία μαγγελανικών πιγκουίνων! Για να φτάσουμε εκεί, περάσαμε μέσα από πετρελαιοπηγές και φάρμες, ενώ από εκεί ξεκινά και ο εμβληματικός δρόμος Ruta 40, τον οποίο είχαμε οργώσει τους προηγούμενους μήνες. Η αποικία πιγκουίνων είχε πολύ ενδιαφέρον και δράση, ενώ μάθαμε και πολλά πράγματα για το πώς ζουν. Εγώ είχα ντυθεί πιγκουίνος, με την ελπίδα να κάνω φιλίες μαζί τους, αλλά δεν κατάφερα να τους ξεγελάσω…

Η τεράστια αποικία των μαγγελανικών πιγκουίνων, ακριβώς απέναντι από τη Γη του Πυρός, είχε μεγάλο ενδιαφέρον!

Επειδή όλα είχαν πάει πολύ καλά γι’ αρκετό καιρό, στην επιστροφή από το Cabo Virgenes, σκίστηκε από τις πέτρες το ένα λάστιχο του βαν, οπότε η ανάγκη αγοράς καινούριων ελαστικών ήταν, πλέον, επιτακτική! Μπήκαμε ξανά στη Χιλή, για να βρούμε λύση, αλλά και για να εξερευνήσουμε εκείνο το κομμάτι που είχε πολύ ενδιαφέρον, πριν μπούμε στη Γη του Πυρός, το νοτιότερο σημείο του ταξιδιού μας! Αγναντεύαμε για ώρα τα Στενά του Μαγγελάνου και τη Γη του Πυρός απέναντι, με μια αίσθηση επιτυχίας που είχαμε καταφέρει να φτάσουμε σε αυτές τις εσχατιές της γης…

Αυτό είναι το έκτο επεισόδιο του ντοκιμαντέρ μας σχετικά με τις περιπέτειές μας στην Αργεντινή: