mad nomad: Since there were requests for Angeliki to write a little something about our adventures, she penned the following article. Enjoy!

Re-entering Chile, this time from Tierra del Fuego, we had two missions. The first was to secure a spot on a ferry that transports vehicles and passengers from Puerto Natales to Puerto Yungay. This ferry would save us at least 1,000 kilometers of rugged roads (via Argentina, as there are no roads in that part of Chile)! However, the ferry spots were limited, and online, they all appeared to be booked. Near Puerto Natales lies the famous Torres del Paine National Park, which is perhaps the most popular in all of South America. We had attempted to book tickets online (two months in advance), but they were already sold out. So, we decided to go there and find out if we could visit the park for a day.

When we arrived at the famous Torres del Paine National Park, the weather was not favorable, and tickets were outrageously expensive, while they were already sold out two months earlier!

The second mission was a failure, as when we attempted to enter the park, it was pouring down with rain, and tickets were still excessively priced even for a single day. However, the first mission was a triumph, since we managed to secure spots on the ferry to Puerto Yungay. By mid-March, the temperature had dropped significantly, and the rain accompanied us continuously. Meanwhile, I was suffering from a bad cold that had been bothering me since we were at Tierra del Fuego. Thus, spending the next three days on the ferry, staying in our van with the heater on, surrounded by beautiful landscapes and enjoying three meals a day cooked by others, felt like a vacation in paradise!

Exploring the countless fjords of Southern Patagonia by boat was a unique experience we won’t forget anytime soon.

The route from Puerto Natales to Puerto Yungay passed through the fjords of Southern Patagonia and was truly mesmerizing! The only way to see them is by sea, as these places are almost inaccessible by all other means, so we had no regrets about our choice. Elias was impressed by the crew’s maritime skills, as the conditions were truly challenging—nothing like the Mediterranean we were accustomed to. The ferry made an intermediate stop at Puerto Edén, a small inhabited island connected to the outside world only through this ferry route. Elias visited the settlement and was fascinated by the remote atmosphere and the tough living conditions.

Puerto Edén is a settlement in the middle of the fjords of Southern Patagonia, where one feels completely disconnected from the world!

Upon arriving at Puerto Yungay, we stayed for a few days in the area to explore. Just outside the village of Villa O’Higgins is the southernmost point of the famous Carretera Austral, a significant landmark for travelers. What impressed us most, however, was the village of Caleta Tortel. Built around a fjord, a wooden pedestrian walkway extends over the sea, crafted from local timber, as the region is rich in logging. Although the weather was constantly rainy, the scenery was stunning and lush!

The charming village of Caleta Tortel, with its wooden walkway over the sea, enchanted us!

Heading north, we stopped to see the impressive rock formations of the Cavernas de Mármol, a dream destination for many photographers and one of the most important attractions in Chilean Patagonia. These marble formations within General Carrera Lake date back thousands of years. Since I was still unwell, I opted for a boat tour with an organized group, while Elias explored them on his packraft. The formations were magical, as was the way the sunlight reflected off the water and marble. Even a wedding had been held inside one of these formations, with guests watching the ceremony from boats!

Elias was eager to explore the famous Marble Caves of Patagonia on his packraft, and thankfully, the weather cooperated!

Continuing our journey north, we stopped at the Queulat National Park, where we took a beautiful hike to the park’s stunning waterfalls, which form below a glacier! The next day, we arrived once again in Chaitén, a place we had first seen months earlier by our packraft. From there, we took the ferry to the Chiloé Archipelago, specifically the town of Castro, which is located on the largest island of the archipelago. We arrived in the afternoon, so we didn’t see the bustling market and daily life, but the town was beautiful, with hills, charming colorful houses, one of my favorite churches in the trip so far, and an entire neighborhood built on stilts! I really liked Castro, and I think it was the first time during the trip that I said I could live there.

The Chiloé Archipelago is undoubtedly one of the most unique parts of Patagonia, not only geographically but also culturally.

In the following days, we explored the Chiloé Archipelago by our van and by small ferries that cross the short distances between the islands. Despite it being Easter, there was nothing special happening on the island, contrary to what one might expect. We camped in several beautiful spots, read about local myths, and I bought a fantastic yarn made from the wool of local sheep. The Chiloé Archipelago is famous for the unique architecture of its wooden churches, built using special techniques. In fact, several of those churches have been declared UNESCO World Heritage sites! They are certainly worth visiting. Our last day in Chiloé was eventful, as a storm had broken out, with heavy rain, closed roads, and fallen trees. We tried the local specialty, curanto, a dish made with shellfish, meat, sausages, potatoes, rice, and more, all traditionally cooked buried in the earth. It’s an interesting dish but quite peculiar for our tastes!

The Chiloé Archipelago is renowned for its intricate wooden churches, many of which have been declared as UNESCO World Heritage sites!

This is the second episode of our documentary about our adventures in Chile (with English subtitles):

mad nomad: Αφού υπήρξαν αιτήματα να εξιστορήσει η Αγγελική τις περιπέτειές μας, έγραψε εκείνη το παρακάτω άρθρο. Απολαύστε το!

Ξαναμπαίνοντας για πολλοστή φορά στη Χιλή, από τη Γη του Πυρός τώρα πια, είχαμε δυο αποστολές. Η πρώτη ήταν να κλείσουμε θέση σ’ ένα πλοίο, που μεταφέρει οχήματα κι επιβάτες από το Puerto Natales προς το Puerto Yungay. Με αυτό το πλοίο θα γλιτώναμε τουλάχιστον 1.000 χιλιόμετρα κακοτράχαλων δρόμων (μέσω Αργεντινής, αφού σ’ εκείνο το κομμάτι της Χιλής δεν υπάρχουν δρόμοι)! Οι θέσεις σ’ αυτό το πλοίο, όμως, είναι περιορισμένες και στο διαδίκτυο φαίνονταν όλες κατειλημμένες. Κοντά στο Puerto Natales βρίσκεται το διάσημο Εθνικό Πάρκο Torres del Paine, το δημοφιλέστερο, ίσως, όλης της Νότιας Αμερικής. Και γι’ αυτό είχαμε προσπαθήσει να κλείσουμε εισιτήρια μέσω διαδικτύου (δύο μήνες νωρίτερα), το οποίο ήταν επίσης αδύνατο. Έτσι σκεφτήκαμε να πάμε και να δούμε από κοντά μήπως μπορούσαμε να επισκεφτούμε το πάρκο για μια μέρα.

Όταν βρεθήκαμε στο διάσημο Εθνικό Πάρκο Torres del Paine, οι καιρικές συνθήκες δεν ευνοούσαν, ενώ τα εισιτήρια είναι πανάκριβα και δύο μήνες πριν ήταν ήδη εξαντλημένα!

Η δεύτερη αποστολή απέτυχε, καθώς όταν επιχειρήσαμε να μπούμε στο Εθνικό Πάρκο Torres del Paine, έβρεχε καταρρακτωδώς και τα εισιτήρια ήταν πανάκριβα ακόμα και για μία μέρα. Η πρώτη αποστολή, ωστόσο, ήταν ένας θρίαμβος, αφού καταφέραμε να κλείσουμε θέσεις στο πλοίο για το Puerto Yungay. Ήταν μέσα Μαρτίου πια. Η θερμοκρασία είχε ήδη πέσει αισθητά και η βροχή μας συνόδευε διαρκώς. Εμένα, εν τω μεταξύ, με ταλαιπωρούσε ένα άσχημο κρυολόγημα, που με παίδευε από τη Γη του Πυρός. Έτσι το να περάσουμε τις τρεις επόμενες μέρες μέσα στο πλοίο, μένοντας στο βανάκι μας με το αερόθερμο αναμμένο, όμορφα τοπία γύρω μας και τρία γεύματα την ημέρα μαγειρεμένα από άλλους, ήταν διακοπές στον παράδεισο!

Η εξερεύνηση των αμέτρητων φιόρδ της Νότιας Παταγονίας με καράβι ήταν μια ιδιαίτερη εμπειρία, που δε θα την ξεχάσουμε εύκολα!

Η διαδρομή από το Puerto Natales μέχρι το Puerto Yungay περνούσε μέσα από τα φιόρδ της Νότιας Παταγονίας, τα οποία είναι πραγματικά μαγευτικά! Ο μόνος τρόπος να τα δει κανείς είναι δια θαλάσσης, αφού αυτά τα μέρη είναι σχεδόν απροσπέλαστα, οπότε δε μετανιώσαμε καθόλου για την επιλογή μας. Ο Ηλίας ήταν εντυπωσιασμένος με τις ναυτικές δεξιότητες του πληρώματος, καθώς οι συνθήκες ήταν πραγματικά ζόρικες, καμιά σχέση με τη Μεσόγειο, που είχαμε συνηθίσει εμείς. Το πλοίο έκανε μια ενδιάμεση στάση στο Puerto Edén, σ’ ένα κατοικημένο νησάκι, που συνδέεται με τον υπόλοιπο κόσμο μόνο μέσω αυτής της γραμμής. Ο Ηλίας το επισκέφθηκε και του άρεσε πολύ. Οι συνθήκες διαβίωσης, ωστόσο, είναι αρκετά δύσκολες.

Το Puerto Edén είναι ένας οικισμός στη μέση των φιόρδ της Νότιας Παταγονίας, όπου αισθάνεται κανείς αποκομμένος από τον κόσμο!

Φτάνοντας στο Puerto Yungay, μείναμε για λίγες μέρες στην περιοχή προκειμένου να την εξερευνήσουμε. Λίγο έξω από την κωμόπολη Villa O’Higgins βρίσκεται το νότιο άκρο του διάσημου δρόμου Carretera Austral, σημαντικό ορόσημο για τους ταξιδιώτες. Πιο πολύ μας εντυπωσίασε το χωριουδάκι Caleta Tortel. Γύρω από ένα φιόρδ, πάνω από το νερό της θάλασσας, εκτείνεται ένας πεζόδρομος, ο οποίος είναι κατασκευασμένος από ξύλα της περιοχής, που είναι αρκετά πλούσια λόγω της υλοτομίας. Οι καιρικές συνθήκες δεν ήταν ιδανικές, καθώς έβρεχε διαρκώς. Το τοπίο, όμως, ήταν πανέμορφο και καταπράσινο!

Το πανέμορφο χωριουδάκι Caleta Tortel, με τον ξύλινο πεζόδρομο πάνω από το νερό της θάλασσας, μας μάγεψε!

Κατευθυνόμενοι πλέον προς τα βόρεια, κάναμε μια στάση προκειμένου να δούμε τους εντυπωσιακούς σχηματισμούς βράχων Cavernas de Mármol, που αποτελούν όνειρο για πολλούς φωτογράφους και είναι από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της χιλιανής Παταγονίας. Πρόκειται για σχηματισμούς από μάρμαρο μέσα στη Λίμνη General Carrera, οι οποίοι χρονολογούνται πολλές χιλιάδες χρόνια πριν. Καθότι ήμουν ακόμα άρρωστη, προτίμησα να πάω με οργανωμένο γκρουπ πάνω σε βάρκα, ενώ ο Ηλίας πήγε με το καγιάκ του. Οι σχηματισμοί ήταν μαγικοί, όπως μαγικός ήταν και ο τρόπος που το φως του ήλιου αντανακλάτο στο νερό και στα μάρμαρα. Μέχρι και γάμος έχει τελεστεί μέσα σε έναν από τους σχηματισμούς αυτούς, με τους καλεσμένους να παρακολουθούν το μυστήριο από βαρκάκια!

Ο Ηλίας είχε καημό να εξερευνήσει τα περίφημα Μαρμάρινα Σπήλαια της Παταγονίας με το καγιάκ του κι ευτυχώς, ο καιρός του έκανε τη χάρη!

Συνεχίζοντας την πορεία μας προς τα βόρεια, σταματήσαμε στο Εθνικό Πάρκο Queulat, όπου κάναμε μια πολύ όμορφη πεζοπορία μέχρι τους εντυπωσιακούς καταρράκτες του πάρκου, οι οποίοι σχηματίζονται κάτω από έναν παγετώνα! Την επόμενη μέρα φτάσαμε και πάλι στο Chaitén, που είχαμε πρωτοδεί με το καγιάκ μας λίγους μήνες νωρίτερα. Από εκεί πήραμε το καράβι για το Αρχιπέλαγος Chiloé και συγκεκριμένα την πόλη Castro, η οποία βρίσκεται στο μεγαλύτερο νησί του αρχιπελάγους. Φτάσαμε στο Castro το απόγευμα, οπότε δεν είδαμε την κίνηση της αγοράς και της καθημερινότητας. Ήταν, όμως, μια πανέμορφη πόλη με λόφους, γουστόζικα, πολύχρωμα σπίτια, έναν από τους αγαπημένους μου ναούς στο ταξίδι μέχρι στιγμής και μια ολόκληρη γειτονιά χτισμένη πάνω σε πασσάλους! Μου άρεσε πάρα πολύ το Castro και νομίζω ότι ήταν η πρώτη φορά στο ταξίδι που είπα ότι θα μπορούσα να ζήσω εκεί.

Το Αρχιπέλαγος Chiloé είναι σίγουρα ένα από τα πιο ιδιαίτερα κομμάτια της Παταγονίας, όχι μόνο γεωγραφικά, αλλά και πολιτισμικά.

Τις επόμενες μέρες τριγυρνούσαμε στο Αρχιπέλαγος Chiloé με το βανάκι, αλλά και με τα καραβάκια, που διανύουν τις μικρές αποστάσεις μεταξύ των νησιών. Παρόλο που ήταν Πάσχα, δε συνέβαινε κάτι ιδιαίτερο στο νησί, όπως θα περίμενε κανείς. Κατασκηνώσαμε σε πολλά όμορφα μέρη, διαβάσαμε τοπικούς μύθους και αγόρασα ένα φανταστικό νήμα από τρίχωμα τοπικών προβάτων. Το Αρχιπέλαγος Chiloé είναι διάσημο για την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική των ναών του, οι οποίοι είναι χτισμένοι από ξύλο και χρησιμοποιείται ιδιαίτερη τεχνοτροπία. Μάλιστα, αρκετοί από αυτούς έχουν κηρυχτεί ως μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς από την Unesco! Σίγουρα αξίζει να τους επισκεφτεί κανείς. Η τελευταία μας μέρα στο Chiloé ήταν επεισοδιακή, αφού είχε ξεσπάσει θύελλα, έβρεχε καταρρακτωδώς, είχαν κλείσει δρόμοι στο νησί, ενώ είχαν πέσει και αρκετά δέντρα. Δοκιμάσαμε την τοπική σπεσιαλιτέ κουράντο, με βάση τα οστρακοειδή, αλλά και κρέας, λουκάνικα, πατάτες, ρύζι και άλλα, τα οποία μαγειρεύονται παραδοσιακά θαμμένα στη γη. Είναι ενδιαφέρον πιάτο, αλλά αρκετά περίεργο για τα γούστα μας!

Το Αρχιπέλαγος Chiloé φημίζεται για τους περίτεχνους, ξύλινους ναούς του και μάλιστα, αρκετοί από αυτούς έχουν κηρυχτεί ως μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς από την Unesco!

Αυτό είναι το δεύτερο επεισόδιο του ντοκιμαντέρ μας σχετικά με τις περιπέτειές μας στη Χιλή: