mad nomad: Since there were requests for Angeliki to write a little something about our adventures, she penned the following article. Enjoy!

Our next stop after the Chiloé Archipelago came with a delightful surprise… Valdivia, a city built at the confluence of rivers and shrouded in constant rain, is a unique blend of lush greenery and coastal charm. Its proximity to the Pacific Ocean brings a favourite guest – sea lions! These playful creatures have made the city’s fish market their home base, often climbing onto the stalls to steal fish. The daily squabbles between sea lions and fishmongers are a hilarious spectacle. I spent hours watching their antics, but dared not get too close.

Sea lions are the most regular patrons of Valdivia’s fish market—and they dine for free!

As we journeyed northward, we encountered numerous lakes, each more breathtaking than the last. My favourite was Lake Corazón, shaped like a heart and a true testament to Chile’s rain-fed beauty. The verdant landscapes, teeming with water, are a paradise for nature lovers. As an aficionado of thermal springs, I had marked the Termas Geométricas in Panguipulli as a must-visit destination. The ticket isn’t cheap (48 €), but for a true enthusiast, it’s undeniably worth it! Nestled amidst giant ferns, these outdoor baths feature over ten pools with temperatures reaching up to 45°C (113°F). The architecture – redwood walkways and natural stone – perfectly blends with the surroundings. Under a light drizzle, I luxuriated in waters at my ideal temperature of 43°C (109°F), emerging soaked and euphoric. I returned to the van, where Elias was waiting for me, ready to continue our journey.

The Termas Geométricas may be pricey, but for hot spring enthusiasts, they are absolutely worth it!

In the days ahead, we would part ways temporarily. Elias had set his sights on an ambitious trek to the Quetrupillán Volcano, while I opted for a more leisurely retreat in the cosmopolitan resort town of Pucón. Nestled beneath the smoking Villarrica Volcano – its summit glowing red at night – the town offered breathtaking views. Though picturesque, I barely had time to enjoy Pucón; Elias called early the next morning, stranded in a violent windstorm and unable to proceed. He returned to the trailhead, where I picked him up. His rescue was successful, and we celebrated my birthday that evening back in Pucón with plenty of food, as always!

Elias’s brief hiking venture into the Villarrica Volcano area had to end abruptly!

After a few days on the road, we arrived in Santiago, the sprawling capital of Chile. With a long to-do list and numerous landmarks to explore, the city quickly made an impression. Its hills, historic buildings adorned with graffiti, lively squares, and parks provided a captivating introduction as we navigated its streets toward our overnight site in an upscale, tranquil neighbourhood. Using this as our base, we explored Santiago by motorcycle and foot. Elias dedicated his time to hunting down spare parts and mechanics, while I wandered the city to get a better sense of its character. I reunited with Valentina, a friend I’d met in Greece through Couchsurfing, who showed us around her city over meals and conversations. We also met Vasilis, a Greek expat we had first encountered in Patagonia.

Santiago’s charm lay not only in its bustling streets, but also in its dramatic backdrop: the Andes, standing guard over the urban landscape!

Among Santiago’s many cultural gems, the Museum of Memory and Human Rights (Museo de la Memoria y los Derechos Humanos) stood out profoundly. Chronicling the human rights atrocities committed during Pinochet’s dictatorship, the museum’s exhibits were as shocking as they were impeccably presented. As someone with years of experience in human rights work, I found it deeply impactful – arguably the best museum of its kind I’ve visited. Another unforgettable visit was to La Chascona, the eccentric home of Chilean Nobel Prize-winning poet Pablo Neruda, built as a love nest for his affair with Matilde Urrutia. The house, brimming with eclectic treasures from Neruda’s travels, exuded a chaotic yet enchanting harmony. If Neruda were alive, I’d ask him to design and decorate my home!

It is estimated that nearly forty thousand people were abducted, brutally tortured, executed, or disappeared during Pinochet’s dictatorship.

Santiago’s cosmopolitan flair extended to its food and culture. I discovered Nepalese momos – my favourite dumplings – attended a wine festival, and stumbled upon the quirky “café con piernas”, where scantily clad baristas serve coffee and lend a sympathetic ear to patrons’ woes. After a week of city life, repairs, and restocking supplies, we were ready to head north.

La Chascona, the residence of Chilean Nobel laureate poet Pablo Neruda, was remarkably eccentric yet tastefully designed.

We reconnected with Noel, a French friend Elias had met during his travels in Africa, for a short journey together. First, we stopped in Santa Maria, where I had spotted an Alaskan Malamute kennel. I adore this particular breed, so this visit was a dream come true for me! The dogs showered me with such love and affection, that I felt warm and fuzzy for a long time afterwards! The following day, we arrived in Valparaíso, a colourful port city by the Pacific, where we explored its steep streets on foot.

My favourite Alaskan Malamute dogs showered me with such love and affection, that I felt warm and fuzzy for a long time afterwards!

Valparaíso, perched on steep hills, is a city like no other. Its signature funiculars, some dating back to the Belle Époque era, transport locals and visitors alike, offering panoramic views of the ocean and hills. The city’s vibrant murals cover entire buildings, creating an open-air gallery that one can spend days admiring and photographing. We also visited its historic cemetery and La Sebastiana, another of Neruda’s homes. Unlike La Chascona, this house was designed to resemble a ship, reflecting Neruda’s love for the sea, and its interior bore his unmistakable artistic touch.

The old funiculars, carrying people up and down the hills of Valparaíso, are the city’s iconic feature.

The next day, we followed the coastal route to explore a few seaside villages and resorts we had heard were beautiful. Our first stop was Viña del Mar, famous for its surfing. There, as well as in the nearby small towns, countless high-rise buildings line the coast, where city dwellers keep their vacation apartments. To be honest, they didn’t impress us much. We much preferred the charming Horcón, a traditional fishing village with wooden houses and sea lions lounging on the beach. It had a more authentic and peaceful vibe. That’s where we said goodbye to Noel after enjoying some empanadas, and each of us continued on our own way.

Horcón is a picturesque, traditional fishing village, featuring wooden houses and sea lions lazily wandering along the beach!

Heading inland, we visited Valle del Encanto, a cactus-filled valley adorned with ancient petroglyphs. The indigenous people who once lived here used these carvings and celestial observations in their rituals, connecting the stars to their spiritual practices. After days of travel, we finally arrived at the Atacama Desert – an iconic milestone and the beginning of a profound exploration…

In Valle del Encanto, the landscape transformed, blanketing us with towering cacti!

This is the third episode of our documentary about our adventures in Chile (with English subtitles):

mad nomad: Αφού υπήρξαν αιτήματα να εξιστορήσει η Αγγελική τις περιπέτειές μας, έγραψε εκείνη το παρακάτω άρθρο. Απολαύστε το!

Στην επόμενη στάση μας μετά το Αρχιπέλαγος Chiloé, με περίμενε μια μεγάλη έκπληξη… Η Valdivia είναι μια πόλη χτισμένη πάνω σε συμβολή ποταμών, όπου βρέχει συνέχεια! Επειδή, όμως, βρίσκεται και πολύ κοντά στον Ειρηνικό Ωκεανό, έχει μόνιμες επισκέψεις από τ’ αγαπητά μου θαλάσσια λιοντάρια! Το στέκι τους είναι, φυσικά, η ψαραγορά της πόλης. Ανεβαίνουν πάνω και προσπαθούν να κλέψουν ψάρια! Ως αποτέλεσμα, οι καβγάδες μεταξύ τους, αλλά και με τους ιχθυοπώλες, είναι καθημερινό φαινόμενο κι εξαιρετικά κωμικοί! Πέρασα αρκετή ώρα να χαζεύω τα καμώματά τους, αλλά δεν τόλμησα να τα χαϊδέψω…

Τα θαλάσσια λιοντάρια είναι οι πιο τακτικοί πελάτες της ψαραγοράς στη Valdivia και μάλιστα, τρώνε δωρεάν!

Στον δρόμο προς τον βορρά, επισκεφτήκαμε αρκετές λίμνες. Η αγαπημένη μου ήταν η Λίμνη Corazón (καρδιά), λόγω του σχήματός της. Η Χιλή, χάρη στην τοποθεσία της, δέχεται πάρα πολλή βροχή, οπότε είναι καταπράσινη με άπειρα νερά παντού! Ως λάτρης των θερμών πηγών, είχα ήδη εντοπίσει κάποιες, που μ’ ενδιέφερε πολύ να γνωρίσω. Οι Termas Geométricas βρίσκονται στο Panguipulli και είναι οργανωμένες. Το εισιτήριο δεν είναι φθηνό (στα 48 ευρώ), αλλά για ένα λάτρη, σίγουρα αξίζει! Οι υπαίθριες εγκαταστάσεις είναι στενές και ανηφορικές, με κυρίαρχα υλικά το ξύλο και την πέτρα και χρώμα το κόκκινο, πνιγμένες στις γιγάντιες φτέρες. Υπάρχουν πάνω από δέκα πισίνες, με θερμοκρασίες που φτάνουν μέχρι τους 45 βαθμούς Κελσίου! Κάπως έτσι ανακάλυψα πως η ιδανική θερμοκρασία νερού για ’μένα είναι οι 43 βαθμοί. Πέρασα τουλάχιστον μια ώρα βουτώντας σε διαφορετικές πισίνες, μέσα στη βροχή. Μουλιασμένη και χαρούμενη, γύρισα στο βανάκι, όπου με περίμενε ο Ηλίας, για να συνεχίσουμε την πορεία μας.

Οι Termas Geométricas είναι ακριβές, αλλά για τους λάτρεις των θερμών πηγών, αξίζουν!

Τις επόμενες μέρες θα χωριζόμασταν για λίγο, καθώς ο Ηλίας ήθελε να κάνει μια πολύ απαιτητική πεζοπορία στο Ηφαίστειο Quetrupillán. Ο καιρός ήταν ζόρικος, οπότε προτίμησα να μην τον ακολουθήσω και να πάω για διακοπές στο κοσμοπολίτικο θέρετρο Pucón, το οποίο είχε εντυπωσιακή θέα στο Ηφαίστειο Villarrica, που έβγαζε καπνούς και το βράδυ γινόταν κόκκινο! Η πόλη ήταν αρκετά όμορφη, όμως δεν πρόλαβα να την απολαύσω, αφού ο Ηλίας με κάλεσε την επόμενη μέρα το πρωί για βοήθεια… Είχε πέσει σε τρομερή ανεμοθύελλα και δεν μπορούσε να συνεχίσει! Έτσι επέστρεψε στην αφετηρία της πεζοπορίας, απ’ όπου τον περισυνέλεξα. Η διάσωσή του στέφθηκε μ’ επιτυχία κι επιστρέψαμε μαζί στο Pucón, όπου και γιορτάσαμε τα γενέθλιά μου με πολύ φαγητό, φυσικά!

Ο Ηλίας πήγε για πεζοπορία στην περιοχή του ενεργού Ηφαιστείου Villarrica, αλλά γύρισε άρον άρον!

Μετά από μερικές μέρες στον δρόμο, φτάσαμε στο Santiago, την πρωτεύουσα της Χιλής. Είχαμε αρκετές δουλειές να κάνουμε και αρκετά μέρη να δούμε. Αν και τεράστιο, εκ πρώτης όψεως, το Santiago μου άρεσε αρκετά. Μέχρι να φτάσουμε στο μέρος όπου θα διανυκτερεύαμε τα επόμενα βράδια, περάσαμε από διάφορα σημεία της πόλης. Είδαμε όμορφους λόφους, παλιά κτίρια με graffiti, πλατείες, πάρκα και πολύ κόσμο. Σταθμεύσαμε το βανάκι κάτω από ένα λόφο, σε μια ήσυχη, μεγαλοαστική γειτονιά. Από το ορμητήριό μας αυτό, οργώναμε την πόλη με τον Κακτάκη, αλλά και με τα πόδια. Ο Ηλίας επιδόθηκε στο κυνήγι ανταλλακτικών και συνεργείων, ενώ εγώ τριγυρνούσα στην πόλη, για να τη γνωρίσω καλύτερα. Στο Santiago μένει και μια γνωστή μου, η Valentina, που είχα γνωρίσει παλαιότερα στην Ελλάδα μέσω του Couchsurfing. Κανονίσαμε να συναντηθούμε, να φάμε, να μιλήσουμε και να μας δείξει την πόλη της. Συναντηθήκαμε και με τον Βασίλη, έναν Έλληνα, ο οποίος ζει εκεί και τον είχαμε πρωτογνωρίσει στην Παταγονία!

Το Santiago, αν και μεγάλη πόλη, είναι χτισμένο σ’ εντυπωσιακή τοποθεσία, μπροστά στις Άνδεις!

Το Santiago είναι γεμάτο μουσεία, αξιοθέατα, νόστιμα φαγητά και τις Άνδεις να δεσπόζουν στο τοπίο, όταν σηκώνει κανείς το βλέμμα του! Ξεχωρίσαμε το Μουσείο για τη Μνήμη και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (Museo de la Memoria y los Derechos Humanos), το οποίο πραγματεύεται τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Πινοσέτ. Τα εκθέματα και οι πληροφορίες ήταν πραγματικά σοκαριστικά και εξιστορημένα με εξαιρετικό και συνάμα ανατριχιαστικό τρόπο. Καθώς είχα εργαστεί για χρόνια στα ανθρώπινα δικαιώματα, αυτό το μουσείο είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για ’μένα και μπορώ να πω ότι είναι το καλύτερο του είδους του, που έχω επισκεφτεί μέχρι στιγμής. Μια επίσκεψη που σίγουρα δε θα ξεχάσουμε σύντομα, ήταν και στην οικία La Chascona. Την είχε χτίσει ο νομπελίστας, Χιλιανός ποιητής Pablo Neruda, σαν ερωτική φωλιά, για να στεγάσει τον δεσμό του με την Matilde Urrutia. Η La Chascona είναι χτισμένη με αρκετά αντισυμβατική αρχιτεκτονική και διακοσμημένη με μια πληθώρα αντικειμένων από τα πολλά ταξίδια του Neruda. Παρότι φαινομενικά ασύμβατα μεταξύ τους, όλα μαζί φτιάχνουν μια πολύ όμορφη εικόνα και ατμόσφαιρα. Αν ζούσε ακόμα ο Neruda, θα του ζητούσα να διακοσμήσει το σπίτι μου!

Υπολογίζεται ότι σχεδόν σαράντα χιλιάδες άνθρωποι απήχθησαν, βασανίστηκαν φρικτά, εκτελέστηκαν κι εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Πινοσέτ.

Καθώς το Santiago είναι μια αρκετά πλούσια και πολυεθνική, για τα δεδομένα της Λατινικής Αμερικής, μητρόπολη, βρήκα τα αγαπημένα μου και πεντανόστιμα, νεπαλέζικα momos, ενώ πετύχαμε και φεστιβάλ κρασιού. Τυχαία ανακάλυψα τα café con piernas, καφετέριες με ημίγυμνες κοπέλες, που λειτουργούν τα πρωινά και μπορεί να πάει κανείς να πιει τον καφέ του και να πει τον πόνο του στις συμπονετικές αυτές κοπέλες! Μείναμε, περίπου, μια βδομάδα στο Santiago, κάναμε τις επισκευές που έπρεπε και βρήκαμε τ’ ανταλλακτικά που χρειαζόμασταν, οπότε ήμασταν έτοιμοι να συνεχίσουμε προς τον βορρά.

Η οικία La Chascona του νομπελίστα, Χιλιανού ποιητή Pablo Neruda ήταν ιδιαίτερα εκκεντρική, αλλά καλαίσθητη.

Ένας Γάλλος, φίλος του Ηλία, ο Noel, με τον οποίο είχε πρωτογνωριστεί κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στην Αφρική, έτυχε να βρίσκεται στη Χιλή εκείνη την περίοδο, οπότε κανονίσαμε να ταξιδέψουμε μαζί για δυο μέρες. Πρώτα, όμως, κάναμε μια στάση στην κωμόπολη Santa Maria, όπου είχα εντοπίσει ένα εκτροφείο σκυλιών Malamute Αλάσκας. Έχω πάθος με τη συγκεκριμένη ράτσα και η επίσκεψη στο εκτροφείο ήταν ονειρική! Έλαβα τόση αγάπη από τα λατρεμένα μου σκυλιά, που με συντρόφευε για καιρό! Την επόμενη μέρα, φτάσαμε στο Valparaíso, οπού συναντηθήκαμε με τον Noel και οργώσαμε την πόλη με τα πόδια.

Έλαβα τόση αγάπη από τα λατρεμένα μου Malamute Αλάσκας, που με συντρόφευε για καιρό!

Το Valparaíso είναι μια πολύ ιδιαίτερη κι ενδιαφέρουσα πόλη. Καταρχάς είναι χτισμένη σε απότομους λόφους, οπότε είναι γεμάτη τελεφερίκ, που εξυπηρετούν τον κόσμο. Τα περισσότερα από αυτά είναι πολύ παλιά, κάτι που δίνει έναν αέρα Belle Époque στην πόλη. Η μορφολογία του Valparaíso προσφέρει στον επισκέπτη μαγευτικές, πανοραμικές εικόνες, με λόφους και ωκεανό. Ένα άλλο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της πόλης είναι τα αμέτρητα graffiti, που σκεπάζουν ολόκληρα κτίρια. Τα σχέδια και τα χρώματα είναι πανέμορφα και μπορεί κανείς να περάσει μέρες θαυμάζοντας και φωτογραφίζοντάς τα. Επισκεφτήκαμε το νεκροταφείο της πόλης, το οποίο είναι, επίσης, πολύ όμορφο, καθώς και την οικία La Sebastiana του Neruda. Η εν λόγω οικία είναι αρκετά διαφορετική από τη La Chascona στο Santiago, καθώς απαρτίζεται από ένα μόνο κτίριο, το οποίο χτίστηκε έτσι, ώστε να θυμίζει καράβι, αφού ο Neruda λάτρευε τη θάλασσα. Η εσωτερική διακόσμηση, επίσης, έχει ξεκάθαρα τη σφραγίδα του Neruda.

Τα παλιά αυτά τελεφερίκ, που ανεβοκατεβάζουν τον κόσμο στους λόφους του Valparaíso, είναι το σήμα κατατεθέν της πόλης.

Την επόμενη μέρα κινηθήκαμε παραλιακά, για να εξερευνήσουμε μερικά παραθαλάσσια χωριά και θέρετρα, που είχαμε ακούσει ότι είναι όμορφα. Η πρώτη μας στάση ήταν στη Viña del Mar, η οποία είναι διάσημη για το surfing. Εκεί, αλλά και στις γειτονικές κωμοπόλεις, υπάρχουν αμέτρητες πολυκατοικίες, όπου διατηρούν τα εξοχικά τους διαμερίσματα οι πρωτευουσιάνοι. Δε μας εντυπωσίασαν ιδιαίτερα, για να είμαστε ειλικρινείς. Το γραφικό Horcón, ένα παραδοσιακό ψαροχώρι, με ξύλινα σπίτια και θαλάσσια λιοντάρια να σουλατσάρουν στην παραλία, μας άρεσε πολύ περισσότερο! Εκεί αποχαιρετιστήκαμε με τον Noel, αφού φάγαμε εμπανάδας και ο καθένας πήρε τον δρόμο του.

Το Horcón είναι ένα γραφικό, παραδοσιακό ψαροχώρι, με ξύλινα σπίτια και θαλάσσια λιοντάρια να σουλατσάρουν στην παραλία!

Υπήρχαν αρκετά αξιοθέατα στην πορεία μας, οπότε σταματήσαμε στη Valle del Encanto, η οποία είναι πνιγμένη στους κάκτους! Εκεί θαυμάσαμε τις ενδιαφέρουσες βραχογραφίες, που χάρασσαν οι ιθαγενείς επί πολλούς αιώνες. Οι ιθαγενείς είχαν, επίσης, διάφορες μεθόδους να παρατηρούν τ’ αστέρια, με βάση τα οποία γίνονταν οι τελετές τους. Ο δρόμος, μετά από μερικές μέρες, μας έβγαλε στην Έρημο Ατακάμα, σημαντικό ορόσημο του ταξιδιού μας και πεδίο βαθιάς εξερεύνησης…

Στη Valle del Encanto, το τοπίο άλλαξε για ’μας και γέμισε κάκτους!

Αυτό είναι το τρίτο επεισόδιο του ντοκιμαντέρ μας σχετικά με τις περιπέτειές μας στη Χιλή: